Bölüm 5087

Bir elini öne doğru uzattı; Parmaklar’ı, BU Naldine’nin defalarca gösterdiği hareketin aynısını taklit ediyordu.


“Annem’in Râhmi’nde İki Hücre birleştiğinde bir kıvılcım çaktı! Yoktan var eden bir Ateşlenme Ân’ıydı! F Sınıf’ı bir Yetenek kitabını kullandığımda, Mana ilk kez Varoluş’umun içinden akıp, gittiğinde ve her şey değiştiğinde, bir Kıvılcım daha çaktı!”


Gülümsemesi, içindeki o güvenle ürkütücü bir hâl aldı.


“Benim Neden’imden yola çıkarak, kendi Silüriyen Işığ’ımı tasarlamak için onun Ateş’li Yön’üne odaklanacağım! Ve onun Güc’ü... Daha az olmayacak!“


Her iki elini algı Alanlar’ının Tavan’ına doğru kaldırdı; Gözlemlenebilir Güç ve Sonsuzluk, daha önce hiç var olmamış bir şeyi Yaratmaya çalışır gibi görünen şekillerde bedeninin etrafında dönüyordu.


“O... Daha görkemli olacak!“


Kahkahası yine yankılandı, zafer dolu ve Tirân bir kahkaha.


“HAHA!“


Algı Alan’ı, onun bu Beyan’ıyla şiddetle titredi; O uzayan Sonsuzluk Ân’ı, içinde ortaya çıkarmaya çalıştığı Terimler’i barındırmakta zorlanıyordu. BU Naldine yerinden tamamen kalktı, ifadesi şaşkınlıktan gerçek bir endişeye yakın bir şeye dönüştü.


Onun gerçekten çıldırıp, çıldırmadığını merak etti!


O anda Noah, daha önce hiç yaşamadığı bir trans hâlindeymiş gibi hissetti.


O Uzayan Sonsuzluk Algısı’nın içinde, bilincinin BU Naldine’nin artan endişesiyle izlediği Altın rengi Alan’dan uzaklaştığını hissetti. Bir şey onu içe doğru çekiyordu, kendi Varoluş’unun Temeller’ine hiç girmediği kadar derine. Kendisinin Paradoksal bir Tekilliğ’ine çekiliyordu, hem Gözlemci hem de Gözlemlenen olduğu bir Yer’e.


Kendisi gibi hissediyordu ama aynı zamanda kendi farkındalığının Sınırlar’ının dışından bir yerden kendini izliyormuş gibi de hissediyordu.


Görüş Alan’ı Genişle’di.


Sıkışık bir dairede karnını tutan bir Kadın gördü; Yüzü, hamileliğin ilk dönemlerinin rahatsızlığıyla buruşmuştu. Amelia Osmont. Annesi. Bu görüntüdeki hâli gençti, hatırladığından daha gençti; Yorgunluğa rağmen Güzelliğ’ini koruyan yüz hatlarına koyu renk saçları dökülüyordu.


Oturma odasında, Baba’sı kanepede çoktan sızmıştı. Etrafında, sehpada ve yerde birkaç Bira Şişe’si uzanıyordu; Etiketleri soyulmuş, içleri çoktan boşalmıştı. Adam, Bilinçsizliğ’i Varlığ’ın tercih ettiği hâli hâline getirmiş birinin ritmiyle horluyordu.


Bu, halihazırda devam etmekte olan Davası’ydı.


Babasının israfının, onun oluşumuna elinden gelen azıcık katkıyı yaptığı Ân ve Annesi’nin Râhmi’nde gelişim sürecinden geçerken, Dava’sı Dokuz Aylık Biyolojik bir Ateş’in içinde ortaya çıktı.


>>Gözlem: Senin Davan.>>


>>Aşama: Hücre Bölünmesi ve Oluşumu.>>


Hücre Bmlünmesi Ateş’ti. Her Mitoz, Yaratılış’ın bir Kıvılcım’ıydı; Tek bir Hücre İki’ye, İki Dört, Dört Sekiz’e bölünüyordu; Çarpma, kuru odun parçaları arasında yayılan Aşevler gibi art arda geliyordu. Bu büyümeyi sürdüren Metabolik Süreçler, Besinler’i Enerji’ye dönüştürüyordu; Oksidasyon Reaksiyonlar’ı, gelişim için gereken kesin sıcaklığı koruyan ısı üretiyordu.


Sinir yolları şimşek gibi oluştu, elektrik sinyalleri gelişmekte olan Sinapslar’da ilk kez kıvılcımlar saçtı. Kalbi ilk atışıyla alev aldı, önümüzdeki On Yıllar boyunca sürecek bir yanma ritmi. Annesi’nin soluduğu Oksijen, Râhimde’ki Yaratılış Alevler’ini besledi, her nefes onun ortaya çıkışının Ateş’ini körükledi.


>>Tespit Edilen Ateşli Süreçler: Hücresel Yutuşma. Metabolik Yanma. Sinirsel Kıvılcım Oluşum’u. Kalp ritmi başlatılması. 40 Haftalık gebelik süresince devam eden Oksidatif Gelişim.>>


>>Bu süreçler, Davanız’ın Alevlenmesi’ni temsil ediyor.>>


Noah, bu vizyonun içinde gözlerini kapattı ve bu süreçlere odaklandı; Kendi Yaratılış’ının ısısını, On Yıllar süren bir ayrılığın ötesinden gözlemlenmek yerine, sanki gerçek zamanlı olarak yaşanıyormuş gibi hissetti.


Zaman hızlıca ilerledi.


Kendini bir hastane odasında buldu; Anne’si, paylaşılması gereken Ânlar için tasarlanmış bir yatakta tek başına yatarken, başının üzerinde steril ışıklar vızıldıyordu. Babası şehrin bir köşesinde kumar oynayıp, asla telafi edilemeyecek kayıplarının peşindeyken, annesi doğum yapıyordu.


Doktorlar ve hemşireler profesyonel bir verimlilikle onun etrafında dolaşıyorlardı, ancak gerçekten ona değer veren kimsenin yokluğu, kapanmayacak bir yara gibi bu sahneye baskı yapıyordu.


Bu da onun Davası’ydı.


>>Aşama: Ortaya Çıkış.>>


>>İlk Nefes Ateş’tir. Hava’yı hiç tanımamış Ciğerler’e dolan Oksijen, Dokuz Ay boyunca karanlıkta işleyen Sistemler’i Ateşler. Göbek Kordon’unun kesilmesi, Alevler’in ayrılmasıdır; Kaynağ’ından bağımsız olarak yanan Yeni bir Ateş.>>


>>Vücut ısısının düzenlenmesi başlar. İçten Yanma, Râhim dışındaki Varoluş’u sürdürür. Senin Neden’in açığa çıkmaya devam eder.>>


Bir Bebeğ’in ağlaması hastane odasında yankılandı ve Noah, seslerin ne işe yaradığını anlamadan önceki kendi sesini tanıdı.


Zaman yeniden ilerlemeye başladı.


Parça parça büyüdü, Yıllar okunamayacak kadar Hız’lı çevrilen bir Kitab’ın Sayfalar’ı gibi geçti. Çocukluk. Ergenlik. Başarılı olup,  olmamasının pek de önemi olmayan bir Dünya’da hayatta kalmaya çalışan birinin sıradan mücadeleleri. Birden fazla işte çalışan Anne’si. Baba’sıda giderek, daha uzun süreler için ortadan kayboluyordu.


Sonra Zindanlar Dünya’ya indi ve Kıyamet başladı.


Her şey değişti. Gerçekliğ’in Kendi’si çatlamış gibiydi ve İnsanlık, Algılar’ının Ötesi’nde her zaman var olan güçlerden habersiz yaşadığını keşfetmişti. Canavarlar birdenbire ortaya çıkmıştı. İnsanlar açıklayamadıkları güçlerin farkına varmıştı. Eski Dünya yandı ve küllerinden Yeni bir Dünya Şekillenme’ye çalıştı.


Noah, Avcı olmak için her şeyi yaptı.


Kendini o harap apartman dairesinde buldu. Duvarlar çatlamıştı. Yağmur yağdığında tavandan su sızıyordu. Tek pencere, kimsenin kaldırmaya zahmet etmediği çöplerin hızla biriktiği bir sokağa bakıyordu.


Ama elinde bir Yetenek Kitab’ı tutuyordu.


[Ateş Topu].


Piyasadaki en ucuz Saldırı Yeteneğ’i, çoğu ciddi Avcı’nın bir Zindan’da yerde bulsa bile yerden almaya tenezzül etmeyeceği bir F Sınıf’ı Yetenek. Ama o Ân, onun için her şeyi temsil ediyordu. O, bir Olasılığ’ı temsil ediyordu. Koşullarının onun için belirlediği şeyden daha fazlası olmaya doğru atılan ilk adımı temsil ediyordu.


Yetenek Kitab’ı, vücuduna giren Işıklar içinde kayboldu.


>>Aşama: Otorite’nin İlk Alevlenme’si.>>


>>Mana Entegrasyon’u başlıyor. Sadece Sıradan bir Kap içinde bir güç kıvılcımı tutuşuyor. Bu Ân, Potansiyel’den gerçekleşmeye Geçiş’i işaret ediyor.>>


>>Davan gelişmeye devam ediyor.>>


Bu da Davası’nın bir parçasıydı.


Bu Ânlar’ın sıradan olması, güçten yoksun oldukları anlamına gelmiyordu. O, Baba’sı kazanamayacağı oyunlara para harcamakla meşgulken, hiçbir Otorite’si olmayan sıradan bir Kadın tarafından bir hastane odasında Dünya’ya getirilmişti. Ucuz bir Yetenek Kitab’ı, Mana’yı ilk kez Sistem’ine tanıtmıştı. Önemi Eonlar ve Gözlemlenebilir Varoluşlar ile Ölçen Varoluşlar’ın standartlarına göre bunların hiçbiri görkemli görünmüyordu.


Ama tüm bunlardan, Gözlemlenebilir Varoluş Tohum’u onun elleriyle çiçek açmıştı.


Bu büyük bir şeydi. Bu çok büyük bir şeydi! Ve gelecekte, bunun gerçek bir Gözlemlenebilir Varoluş hâline geleceğini, şu anda yaşadığı Varoluş’a rakip olacak ya da O’nu Aşacak bir şeye dönüşeceğini biliyordu. Davası Zaman’la daha da görkemli hâle gelecekti.


Bu yüzden Sıradan olsa da, bu önemliydi.


Noah’ın Hâyal’i bilinci, o Apartman odasındaki Genç Hâl’ine bakıyordu.


Kontrast çok keskin. Genç Hâl’i, para biriktirmek için atladığı Öğünler yüzünden zayıflamış, yıpranmış giysiler içinde orada duruyordu. Şimdiki Hâl’i ise yakınlarda süzülüyordu; Altın Reng’i Gözlemlenebilir Güc’e sarılmış, Hadean Kemikler’i taşıyor ve BU Yaldızlı Yaşam Formlar’ı ile Sonsuzluğ’a olan bağlantıları, Varoluş’una o kadar derinlemesine Entegre olmuştu ki, ayrılması imkansızdı.


Aynı Varoluş. Genç Hâl’i, En İddia’lı Rüyalar’ında bile Hayal Edemeyeceğ’i başarılarla ayrılmıştı.


“Benim Davam... Her zaman Sonsuz Dava’ydı.“


Ses’i, Geçmiş’e dair bu görüntüye karşı baskın bir kesinlikte yükseldi.


“Kendimden, Davam’dan, onun temsil ettiği şeyden ve başardıklarından Güç alacağım. Kendi Ölçek Nabzım’ı kuracağım.“


BOOM!