Bölüm 5977

>>Lifthrasir.>>


Kız kardeşi onun adını söyledi ve Lifthrasir, sırttan bir kez daha aşağı inerken bedeni titredi!


Yürüdü. Uçabilirdi ama Kir Bir ya da Kir İki’yi peşinden çağırmadı. Çıplak ayaklarıyla yıldız ışığıyla aydınlanan çimlerin üzerinde yürüdü, Kızıl Saat’in külleri ve parçalanmış hayaletlerin dağınık ışıkları arasından geçti, Nedenini bilmeden ondan uzaklaşan BU Anlaşılmaz Varoluşlar’ın yanından geçerek, karda uzanan uzun, karanlık izi bulana kadar ilerledi. Orada durdu, aşağıya baktı ve sonra üzerinden geçti.


Toprak sıcaktı. Her zaman sıcak olmuştu. Bu tarlayı ilk kez geçtiği zamanki gibi ayak tabanlarından yukarı doğru yayıldı; hiçliğe uzanıp onu bulan o aynı sıcaklık... Ve bir Ân için, kendini bu sıcaklığı iliklerine kadar hissetmeye bıraktı.


Sonra o kısmını, çok dikkatli bir şekilde kapattı ve kardaki adama doğru yürümeye devam etti.


Bu, son derece korkunç bir durumdu. Bunu yapmak istemiyordu. Ama ne yazık ki. Hayal’i. Varolu’u . Onun... Aile’si.


Ailesi. Doğru seçimi yapmış olmayı gerçekten, gerçekten umuyordu.


Burada doğru bir seçim var mıydı ki? Annesi, Hayaller’inin önünde duran her şeyi yok etmesini söylemişti. Annesi, orada duran şeyin, ona o Hayal’i veren Varoluş olması durumunda ne yapması gerektiğini söylememişti.


Adam onun geldiğini gördü. Yine ayaktaydı; Elinde Çapa, yüzünde kurumuş koyu kan izleri, ceketinin kollarında siyah lekeler vardı ve Beyaz delikler, yavaş ve kırık bir halka oluşturarak etrafında asılı duruyordu. Kıpırdamadan, Kız’ın tüm tarlayı geçmesini izledi. Kız, ondan biraz uzakta durduğunda, Çapa’yı kaldırmadı.


“Lifthrasir,” dedi.


“Hayalci.” Kız elini kaldırdı. Parmak eklemlerinden Beyaz şimşekler geçti ve içindeki Felaket’in küçük, karanlık fırtınası, dudaklarını ısırırken, ona doğru yöneldi. “Ben… Özür dilerim.”


“Biliyorum,” dedi adam.


Bu neredeyse daha da kötüydü. Kız kendini öfkeye hazırlamıştı. Onun öfkelenmesine!


Ama o sadece… Hayal kırıklığına uğramıştı.


“Bağışlayan Yıkım,” dedi Lifthrasir ve onu serbest bıraktı. Her şeyin olması gerektiği gibi olmasına izin verdi!


HUUM!


|Damar şöyle duyurdu: Bağışlayan Yıkım (Felaket, Nadir).|


|Bağışlanan: Seçilmiş Olan.|


|Bağışlanmayan: Hayalperest.|


Varoluş, her şeyi açıkça ifade etmenin bir yolunu bulmuştu.


Felaket, etrafındaki her şeye çöktü. Önce bir duvara, sonra diğerine vurmadı. Hepsine aynı anda çöktü ve etrafındaki her duvar aynı anda kırılmaya başladı; Obsidiyen-Âltın ışıkları parçalanıp, yıpranıp, dağıldı. Etrafındaki Varoluş parçalandı. Kar parçalandı!


BU En Uzun Gece’nin ışığı parçalandı ve hâlâ üzerine baskı yapan BU Anlaşılmazları’n Anlatılar’ı da parçalandı; Çığlık attılar ve geri çekildiler çünkü onun felaketi taraf tutmuyordu. Yalnızca neyi koruyacağını seçti.


Ve o seçti. Aslında, Gümüş yoldan bu çiftliği ilk gördüğü andan beri neyi seçeceğini biliyordu. Çiftlik Duvarı’nın arkasındaki toprağı, Üç Nehri, Yıldız tavuklarıyla dolu kümesleri ve zemininde Hayaller’in ateşi yanan küçük kabuk evi bağışladı. Çiftlik Duvarı’nın Âltın rengi kavisini de bağışladı. Ve küçük, Âltın ve Gümüş rengi Lygara’yı da bağışladı; Lygara, ellerini kederle birleştirmiş halde çit direğinin yanında duruyordu.


Harabenin içinde, bağışladığı her şey yenilendi. Toprak daha koyu ve verimli hale geldi. Nehirler daha parlak akıyordu. Tavukların tüyleri ışıldıyordu. Lygara’nın kanatları, bir anlığına, Labirent çatlamadan önce sahip olmadıkları bir ışıkla parladı. Her şey, etrafındaki her şey parçalanırken, eskisinden daha sağlam ve güçlü bir şekilde yeniden ayağa kalktı!


Ama...


Onu bağışlamadı.


Ve sırf bu bile, her şeye ihanet ettiğini hissettiği için kalbine muazzam bir acı verdi. Ama... Hayal’i! Ailesi!


BOOM!


O düşmedi. Duvarlar’ı kırıldı, kırıldı, kırıldı; Sonsuz Yeniden Anlatım onları yeniden inşa etti, onun felaketi onları tekrar yıktı ve o, burnundan ve kulaklarından taze kan akarken, tüm bunların ortasında durdu ve verandasında gösterdiği aynı sakinlikle şöyle dedi: “Diğerlerini bağışladın.”


“Onlar kimseye bir şey yapmadılar,” dedi Lifthrasir. Felaketi tekrar onun üzerine çöktü.


“Lygara’yı bağışladın.”


“O benim arkadaşım.” Sözler, onun kastettiğinden daha keskin bir tonda çıktı. Bir Duvar daha yıkıldı!


“Nasıl bir his olduğunu biliyorsun,” dedi Noah, “kimin önemli olduğuna karar vermenin. Parçalanacak her şeye bakıp, onlara dokunmasına izin vermeyeceğin şeyleri seçmenin.” Dudaklarındaki kanı sildi. “O da biliyor. O seçti. Elimde olan Varoluş o.”


“Hepsi. Zayıfları ezip geçen her savaş. Her kral. Her zulüm. Bunun karşılığında tek bir uyanış gücü çok küçük bir bedel, BU Hayalperest. Lütfen, sana yalvarıyorum. Bunu görmelisin!“


“Görüyorum,“ dedi. “Tam buradan görüyorum.“ Yıkıntıların arasından ona baktı.


“Beni yıkmak için sana verdiğim Hayal’i, başkasının sana verdiği bir söz uğruna harcıyorsun. Baban zulmü sona erdirecek ve buna ondan, benden ve senden başlayacak. Zulmü sona erdirmek istiyorsun, ama yine de... Şu anda böylesine büyük bir zulüm ve nankörlükle başlıyorsun.“


BOOM!


Bu sözler, hiçbir darbenin yapamayacağı kadar derine işledi. Haklı mıydı? Durum bu muydu? Kendisine cevap vermesine izin vermedi. Felaketi tekrar çağırdı, daha şiddetle, ve felaket ona daha şiddetle çöktü; çöktüğü sırada ise bunun bedelinin kendi vücudunda açıldığını hissetti.


Her felaket bir çatlak bırakıyordu. Bunu, bahçede Varoluş’un ona gösterdiği yalın ve soğuk sözlerde okumuştu. Okumakla hissetmek çok farklı şeylerdi. Yıkımın her düşüşünde ön kolunda ince Beyaz bir çizgi açıldı, sonra yanına bir tane daha, bir tane daha, ta ki kolları bilekten omuza kadar bu çizgilerle kaplanana kadar; En derinlerinden kan sızdı ve parmaklarına doğru aktı.


Devam etti. Kız kardeşleri izliyordu. Annesi bekliyordu. Babası, ellerini göğsünde kavuşturmuş halde berrak bir mezarda yatıyor, eve dönmeyi bekliyordu. Devam etti!


Noah dizlerinin üzerine çöktü.


Bu sefer kasıtlı değildi. Felaket bir kez daha üzerine çöktü ve vücudunu çevreleyen duvarlar, “Sonsuz Tekrar’ın“ onları yeniden inşa edebileceğinden daha hızlı bir şekilde yıkıldı; Etrafında hâlâ o kadar çok Beyaz delik asılı dururken, onları yeniden inşa edecek yer kalmamıştı. Sayı Dokuz’a, Altı’ya, sonra da Üç’e düştü.


Etrafındaki Üç Duvar incelip, çatlarken, burnundan, kulaklarından ve gözlerinin köşelerinden kan akarken, iki eliyle önündeki Çapayı dik tutarak, kırık karın üzerine diz çöktü.


Arkasında, Çiftlik Duvar’ı sağlam duruyordu. O, onu esirgemişti. Tarlanın o tarafında hâlâ el değmemiş tek şey oydu!


Duvarın içinde Lygara, çit direğinin yanında duruyordu; Küçük ellerini o kadar sıkı birleştirmişti ki titriyorlardı. Felaket onun üzerinden geçip gitmiş ve onu sağlam bırakmıştı; Hatta Asırlar boyunca hiç olmadığı kadar parlak bir haldeydi. Kader’inin her bir İplikçikler’inde, en eski dostunun onu korumak için gösterdiği özeni hissedebiliyordu.


Ve birkaç adım ötede, o aynı dost, ona bir yuva vermiş olan adamı paramparça ediyordu.


“Ona git,” dedi Astarothael direğin yanından sessizce. “Ya da ona git. Bir şey yap ya da bir şey söyle, seni aptal lanet olası...”


“Hangisine gideyim?” diye sordu Lygara; Sesi o kelimede kırıldı. “Hangisi olduğunu söyle, ben de yapayım. O… Bize Duvarlar’ının içinde kalmamızı emretti. Hiçbir şey yapamayız!”


Kedinin buna verecek bir cevabı yoktu. Lygara olduğu yerde kaldı; Yenilenmiş, el değmemiş ve kalbi kırık bir halde, ikisinin de yıkmasına izin vermeyeceği duvarın sıcak Âltın ışığı altında ikisini de izledi.


Lifthrasir elini indirdi.


Felaket sona erdi. Kolları yanlarında sarkıyordu; bilekten omuza kadar çatlamış Beyaz’dı ve en derin çizgilerden yavaşça kan akıyordu; Parmak eklemlerindeki şimşek ise sönmüştü. Etrafında üç çatlak Duvar, yüzünde kan ve elinde dik tutulan Çapa ile önünde diz çökmüş adama baktı.


“Lütfen,” dedi. Sesi çok kısık ve titriyordu. “Sadece… Sadece onu bana ver.”


Noah ona baktı. Yüzü sakindi, çok yorgun ve çok nazikti.


“Hayır,” dedi.