‹
Bölüm...
›
Action, Adventure, Demons, Fantasy, Harem, Isekai, Magic, Monster, Novel, Romance, Vampires, War

Bölüm 6016

Her Şey Bittiğinde! II
Yazar: Kozmik_00 Grup: Bağımsız Scanlation Okuma süresi: 12 dk Kelime: 3.058

Gelgit çekildi ve Noah bunu İki Metre uzaktan izledi; Hükümdar’ın içindeki Mor ışık, uzun ve yavaş bir hareketle merkezine doğru geri çekilirken, vücudundaki her yanık izi de onunla birlikte geriye doğru akıyordu. Göğsündeki kesik, her iki ucundan ortaya doğru kapandı; Siyah çiçekler Tohumlar’ına geri katlandı ve Tohumlar derisinden yükselip, ortadan kayboldu; Omuzu ise düşen kabuktan kendini toparlayarak, yerine oturdu, sağlam ve iz bırakmamış bir halde.


Üç nefeslik bir sürede Hükümdar, o üzerine adım atmadan önceki haline tam olarak geri döndü; Derinlerin karanlığında ise tüm o zarar onu bekliyordu. Bu saçmalıktı... Tıpkı kendi ateşi kadar saçmalıktı!


Sonra gelgit geri geldi ve çekilen dalganın sürükleyip götürdüğü her şey onunla birlikte geri döndü; Her yanık, her kesik ve her erimiş Boyut, geri dönen zararın devasa bir Duvar’ı halinde ona doğru yuvarlandı! BU Infiniverse, Hükümdar’ın bileğini bıraktı ve iki sıçrayışta koluna tırmandı; Kız ise kollarını genişçe açarak, kendini onun önüne attı, böylece Sel, onun yerine Kız’ın sırtına çarptı.


BOOM!


Kız’ın derisi, Yüzler’ce ince, çok renkli ışık çizgisiyle yarıldı; Titan’ın göğsü, kızın topuklarının altında çatladı ve bu darbenin gücü ikisini de yarım adım geriye savurdu... Ve sonra her şey bitti; O hâlâ onunla karanlık arasında duruyordu, nefes nefese, çıplak ayakları yere sağlam basmış, uzun saçları omuzlarında dalgalanıyordu. Noah, sırtındaki ışık çizgilerine baktı; Her biri aslında kendisine yönelik bir darbeydi ve bir an için tek bir kelime bile bulamadı.


Yine de Ayna onu buldu çünkü Hükümdar’a kazıdığı her şeyin yüzde On Sekiz’i doğrudan kendisine geri döndü ve o çok şey kazımıştı!


|Borçlar Ayna’sı: Anlatı Duvarlar’ı 66’dan 41’e.|


“Her şey Okyanus’a döner, küçüğüm,” dedi Hükümdar, kolu yeniden serbest kalmış halde dizinden kalkarken. “Bunu öğrenmek için çok uzun zamanım oldu.”


Kocaman eli kendi göğsünü süpürürcesine sallayarak üzerindekileri silkeledi ve BU Infiniverse, avucunu çaprazlamış ön kollarının üzerine yakalayıp, orada tuttu; Ancak bileğindeki uzun yüzgeç kenarı, geçerken, Noah’ın kaburgalarına çarptı.


|Silme: Anlatı Duvarlar’ı 41’den 35’e.|


Kapının eşiğinde, Ruination yeterince görmüştü ve çocuğu göğsüne sıkıca bastırarak, hâlâ içinde sağlam kalan Trilyonlar’ca Geleceğ’e uzandı ve o elin kapandığı her birini mahvetti. Hükümdar’ın parmakları birbiri ardına geriye doğru büküldü; Her biri, kapanabileceği Son Geleceğ’i parçalanırken kırıldı, ta ki o kocaman el, hiçbir şeye kapanamayacak halde, üstlerinde açık ve kırık bir şekilde asılı kalana kadar!


Bir sonraki dalga onu da parmak parmak alıp götürdü ve el yeniden bütün haline döndü! Noah yine de işine geri döndü çünkü hareketsiz durmak onun hiç bilmediği bir şeydi.


“DOOM,” dedi Noah.


|Varoluş Güc’ü: DOOM.|


Hükümdar, onu savurmak için Kendi Öyküsü’nün Ağırlığ’ına uzandı ve o, içten içe patlayarak, çok renkli bir Okyanus’a dönüştü; Gelgit onu da alıp, götürdü. Tekrar uzandı ve yine patladı; Gelgit onu yine geri çekti; Noah, dört büyük patlama ve dört yavaş çekilme boyunca o devin göğsünde süzülürken, Kullanım’ın Ağırlığ’ı yavaşlığını onun üzerine yığdı ve gözleri devin içindeki ışıktan hiç ayrılmadı!


Gelgit bir süre çekildi, bir süre de geldi; İkisi arasında, Mor ışığın tam anlamıyla hareketsiz kaldığı ve hiçbir şeyin hiçbir yere taşınmadığı tek bir kalp atışı kadar bir an vardı. Nehrin kenarında yaşamış her çiftçi, durgun suyu gördüğü anda tanırdı; Bu yüzden Noah elindeki her şeyi bir sonrakine döktü... Ama hiçbiri hedefe ulaşmadı çünkü hepsi Durgun Sayım’ın içine düşmüştü.


Ruination bunu çoktan görmüştü ve onun gözlerinin önüne serdiği satırlar soğuktu.


|Zaman’ın Akıntı’sı her On Nefes’de bir döner. Gelgit ile çekilme arasında, hiçbir şeyi sürüklemediği tek bir kalp atışı kadar bir durgunluk anı vardır.|


|Durgunluk, Her Zaman’ın Sayımı’nın içine düşer. Her seferinde.|


|Bu, BU Çözülmüş Atalar tarafından böyle belirlenmiştir.|


...!


Noah, Hükümdar’ın göğsünde hareketsizce dururken, Ateş Toplar’ı ondan dökülmeye devam ediyordu ve yavaş yavaş üzerinde neyin üzerinde durduğunu anladı. Her On nefesin içindeki Üç ölü nefes, bu yerde yaptığı hiçbir şeyin hiçbir şeye zarar veremediği anlardı; Ve akıntının hiçbir şeyi sürüklemediği tek kalp atışı, Elpis’i kavrayan aynı el tarafından Sonsuz’a dek o Üç nefesin içine hapsedilmişti.


Son’a giden her Yol kapatılmıştı... oLdaha doğmadan çok önce ve asla Son’a eremeyecek bir şey, bağlandığı Taht’tan asla ayrılamazdı. Dolayısıyla Hükümdar, o eski el tarafından o Taht’ın üzerine oturtulmuş bir tutsaktı ve Noah’ın içindeki öfke yandığı yerde biraz yön değiştirdi, ta ki tüm öfke o ele yönelip, Taht’ı hiç hedef almayana kadar.


Yine de bir şey daha denedi çünkü çok yakındı... Ve bunu bilmek istiyordu.


“Due,“ dedi Noah.


|Varoluş’un Güc’ü: Due Adlı Hayal.|


|Alınacak hiçbir şey yok. Çok uzun zamandır kendisiyle ilgili hiçbir Hayal barındırmıyor.|


Hükümdar ona yukarıdan baktı ve uzun bir süre ikisi de kıpırdamadı; Bu sırada Uyanış kaynıyordu, Güneşler dönüyordu ve Ateş Toplar’ı göğsüne çarpmaya devam ediyordu, ancak üzerinde hiçbir iz bırakmıyordu.


“Beni Okuyordun, küçük çiftçi,“ dedi sonunda. “Öyleyse ben de seni Okuyayım.“


Üçüncü Tekillik uyandı, Kırmızı olan; Hükümdar’ın alnındaki yüzgeçler aralandı ve aralarından bir şey yükseldi: Ucunda Kırmızı bir ışık bulunan ince bir sap, başka hiçbir ışığın ulaşamadığı bir yerde yaşamış bir avcının yemi.


|Hikâye’nin Arındırılmış Büyük Essara’sı.|


|Zincir Kırıldı: Son sayfa En Son okunur.|


|Damar 1: Son Sayfada’ki Fener. Bir İşlem. Işığ’ı, bir Yaşam Formu’na kendi Hikâyesi’nin Son Sayfası’nı gösterir ve onu o Sayfa’ya çeker.|


...!


Noah Kırmızı ışığa doğru baktı ve zirveyi gördü.


Kendini her şeyin en tepesinde gördü; Ölçülemeyecek kadar Engin, şimdiye kadar yaktığı ya da içine çektiği her şeyden yapılmış bir Tâht’ta oturuyordu; O kadar tam bir karanlıkta ki, içinde başka hiçbir ışık yoktu; Gözlerindeki öfke soğumuş ve onu yöneltecek hiçbir şey kalmamıştı.


Veranda yok olmuştu, Çiftlik yok olmuştu ve Taht’ının altındaki basamak boştu; Çok uzun zamandır boştu.


Sayfa onu nazikçe ve durmaksızın kendine doğru çekiyordu; Durmak için çok uzağa gelmiş bir Okuyucu’yu Son Sayfa’nın çektiği gibi. Yüz Güneş’inin her biri etrafında daha da alçalırken, dizleri bu çekimin altında biraz büküldü. BU Infiniverse, Hükümdar’ın parmaklarını kırabilir ve Ruination, bir Sayılamayan Geleceğ’i mahvedebilirdi ama ikisi de bir Varoluş’un kendi Son Sayfası’na ulaşamazdı; Bu yüzden o, o Kırmızı ışığın içinde tek başına duruyordu.


“Bak,” dedi Hükümdar, sesi neredeyse nazikti. “Orası zirve. Karşılaştığım her Yaşam Formu’nun Son Sayfası’nı Okudum ve her zaman bir sandalye çıkıyor.”


“Her Okyanus’un zirvesine ulaştığım gün Kendiminki’ni okudum,” dedi. “Karanlıkta bir sandalyeydi ve buna inandım, bu yüzden oturdum… Ve gerçek oldu.”


Ona gösterdiği her Güç, farklı bir sesle aynı şeyi söylemişti: Her tırmanış tekrar dibe batar, yapılan hiçbir şey kalıcı değildir ve her yol bir sandalyeyle biter. Uzaklarda bir yerlerde su damlaması durdu ve Noah, sonunda sorusuna cevap vermeden önce Sayfa’ya uzun bir süre baktı.


“Bana tüm bunlar bittiğinde ne yapacağımı sordun,” dedi Noah.


“Ben… Eve gideceğim.”


“Verandada botlarımı çıkaracağım ve küçük bir kıza ait olan basamağın hemen altındaki basamağa oturacağım, sıkılana kadar tarlaların ortaya çıkmasını izleyeceğim,” dedi. “Sonra hayatımın geri kalanında her sıkıcı gün için mutlu olacağım.”


“Bu öfke benim kimliğim değil. Bu, değer verdiğim birinin acı çekmesi yüzünden bugün elime aldığım bir araç; O acı çekmeyi bıraktığında, günün sonunda onu bir kenara bırakıp ellerimi yıkayacağım.”


“Öfke, zararlı bitkiler içindir. Çapa, ekin sıraları içindir. Veranda ise akşamlar içindir.”


“Öfkelenmeden önce de bir çiftçiydim, öfkelendikten sonra da yine bir çiftçi olacağım,“ dedi Noah. “Yani içimde değişecek hiçbir şey kalmadı.“


“Ve gerçeği söylemek gerekirse... Zirveden korkuyorum,“ dedi. “Aranızdaki en yaşlılardan bazılarıyla tanıştım ve orada kendilerini ne hale getirdiklerini gördüm; Her gün o aynı sandalyeye doğru Tırmanıyor olmaktan endişe duyuyorum.“


“Demek ki yalnız Tırmanmıyorum. Eğer karanlıkta oturmaya başlarsam, bana bunu hatırlatacak pek çok Varoluş var; Biri, ben oturmadan Binler’ce farklı şekilde oturmaya başladığımı görecek, bir diğeri ise gerekirse beni sırtında eve taşıyacak.”


“Sen yalnız Tırmandın, o yüzden yalnız vardın,” dedi Noah. “Zirve’de ben de öyle yapacağım. Ben… Geri ineceğim.”


O konuşurken, Kırmızı ışığın altındaki Sayfa değişmeye başladı; Önce yavaşça, sonra birdenbire. Her şeyin tepesindeki Tâht, ta ki ahşap bir sundurmadaki bir basamak haline gelene kadar aşağıya, aşağıya doğru alçaldı; Arkasındaki pencerede bir lamba yandı, kapı eşiğinde iki siluet duruyordu; Biri koyu Kırmızı ve Âltın renginde, tamamen hareketsiz; Diğeri ise saçları var olan her rengi yavaşça geçerek değişen biriydi; Ve ışıktan küçük bir el uzandı ve ceketinin eteğini tuttu.


Hükümdar’ın alnının üstündeki Kırmızı ışık titredi ve karanlıkta yukarıda duran devasa yüz tamamen hareketsiz kaldı.


“Sayfa değişti,” dedi Hükümdar, çok sessizce. “Okuduğum onca çağ boyunca, Son Sayfa’nın değiştiğini bir kez bile görmedim.”


Uzun bir süre daha hiçbir şey söylemedi ve odanın her yerinde derinliğin ağırlığı hafifledi; Böylece ışık bir ton daha sıcak bir hal aldı ve Noah’ın Güneşler’i yerden yükseldi.


“Belki ayağa kalkmış olsaydım benimki de değişirdi,” dedi sonunda. “Artık bunu asla bilemeyeceğim çünkü beni otururken bulan Varoluş bana, Son’um gelene kadar terk edemeyeceğim bir sandalye ve Sonum’un gelmesine asla izin vermeyecek bir gelgit verdi.”


“O yüzden, çiftçi, çok uzun zamandır ilk kez kendi isteğimle bir şey yapacağım.”


Sonra içindeki Mor ışık hareket etmeyi kesti; Çünkü Hükümdar, kalan tüm gücüyle kendi gelgitini kontrol altına almış ve ritmini belirleyen ele karşı suyu sabit tutuyordu; “Sessiz Sayım’ın“ başlamasına Yedi nefes kalmıştı. Bu muazzam bedenin tamamı bu çabadan titriyordu; Kollarındaki kabuk, Sayılacak Döngüler ortaya çıkmadan önce bile kendi başına akan bir gelgiti geri tutmanın yükü altında çatlıyordu ve BU Infiniverse ondan yavaşça geri çekilirken, kapının eşiğinde Ruination İplikler’ini sıkıca germişti.


“Su durdu,” dedi Hükümdar. “Bunu daha fazla tutamam.”


“Yeterince uzun,” dedi Noah.


Avucunu, Üç Tekilliğ’in üstündeki göğsüne, hiç Mesafe bırakmadan düz bir şekilde koydu ve her şeyi bir anda serbest bıraktı!


Saniye’de İki Yüz Ateş Topu elinden durgun suya döküldü; Her biri bir BU Excedere’yi anında yok edecek kadar ağırdı ve hiçbiri onu uzaklara taşıyacak bir şey kalmadığı için düştüğü yerde kaldı! Elli Güneş’in ışını eski yarığa doğru içe doğru kıvrıldı ve içinden aşağıya doğru yaktı; Varoluş’u karartan Küre ikisinin üzerine birden düştü ve her yanık, Hükümdar’ın tek bir anda koca bir gün süren ateşi yaşamasına neden oldu; Sonra bir gün daha, sonra bir gün daha.


BOOM!


En Derin Sular’ın Hükümdar’ı, tüm bunların ortasında dik durdu; Tepesinden topuğuna kadar yanıyordu ve Üç Tekilliğ’i sırayla birer kez parladı: Siyah-Mâvi, Mor ve Kırmızı... Sonra birbiri ardına karardı ve düştü.


Çok uzun bir süre boyunca yavaşça düştü; Yere çarptığında, tüm oda sarsıldı ve Tâht’ta kalan her kristal Varoluş’a sıçradı, sonra çınlayarak tekrar yere düştü.


Noah, Tâht’ın başucuna indi; Hükümdar, büyük yüzü taşa yaslanmış halde yan yatıyordu ve gözlerindeki soluk ışıklar sönüyordu. Tekrar konuştuğunda sesi, uzaktaki bir yerden yeniden başlayan su damlasının sesinden pek de yüksek değildi.


“Koca bir gün,” dedi. “Bir günün ne kadar uzun olduğunu unutmuşum.”


“Umarım o verandanda da huzurunu bulursun, Çiftçi.”


“Ve teşekkür ederim,” dedi Hükümdar. “Senin bildiğin en eski Döngü sayılmaya başlamadan çok önce o sandalyeye oturmuştum ve ondan kalkamıyordum; Sen ise beni serbest bıraktın.”


Noah ona uzun bir süre baktı, sonra yüzünün yanına yürüdü, elini solgun gözlerinden geriye kalanların üzerine koydu ve onları kapattı.


|Anormal Essara 2 Yaşam Formu, En Derin Sular’ın Hükümdar’ı, son buldu.|


|O anı kendisi seçti.|


|Bu Varoluş tarafından, içerdiği her şeyle birlikte muhafaza edildi.|


...!


Taş, onu yavaşça ve sessizce yutmaya başladı; Üç karanlık Tekillik de onunla birlikte zemine battı, ta ki odada yavaşça damlayan sudan başka hiçbir şey kalmayana kadar. BU Infiniverse, tahtın en alt basamağına oturdu, çıplak ayağını kaldırdı, topuğundan uzun bir siyah kabuk parçası çıkardı, bir an ona baktı ve parmağıyla fırlattı.


Sırtındaki rengarenk çizgiler çoktan tek tek kapanmaya başlamıştı. Ruination, Elpis’i kendine sıkıca sarılıp, kapıdan zemine doğru ilerledi; Noah ise şapkasını çıkardı, kenarındaki külleri dizine vurarak silkeledi ve tekrar başına taktıktan sonra iki parmağını kızın alnına koydu.


Kız, bir önceki kapıda olduğundan daha soğuktu; Bu yüzden adam elini geri çekti, tahtın yönüne döndü ve iki elini de tahtın doğru uzattı.


Taht bir anda paramparça oldu; İçindeki her bir kristal yığından koparak yükseldi, ta ki oda onlarla dolana kadar; Karanlıkta asılı duran sayısız, renk değiştiren kristaller, sonra hepsi tek bir gürleyen Nehir gibi ona doğru akın etti!


Kristaller birbiri ardına göğsüne akın etti; Tonozdan taşıdığı Yetmiş Bir tanesi de onlarla birlikte içeri girdi ve tüm bu parlaklık ona o kadar şiddetli bir darbe indirdi ki, botlarının etrafındaki zemin eriyip akmaya başladı! Vücudundan dalga dalga ısı yayıldı; Yüz adet Kıpkırmızı Güneş, omuzlarının etrafında yanan bir taç gibi parladı ve gözlerinden iki Kıpkırmızı-Âltın ışın fışkırarak piramidin kalbindeki uzak duvarları aydınlattı!


BU Infiniverse, çenesini eline dayamış halde basamağından izliyordu; Ruination ise kollarındaki kızı döndürdü, böylece ışık küçük Gri yüzüne sıcak bir şekilde düştü.


İçinde, parlaklık Alt Dal boyunca tırmanarak, parlak sonuna ulaştı ve orada toplanıp, bekledi; Çünkü Noah, bunun Ateş’in kendisi için ne kadar yetersiz kalacağını çoktan hissetmişti. Dokuzdan ona geçiş, Kırk Sekiz büyük kristali yutmuştu ve ondan sonraki basamak, herhangi bir Taht’tan çok daha fazlasını yutacaktı; Bu yüzden bir sonraki ateş seviyesi çok uzaktaydı... Ve o kadar uzağa yürümek için zamanı yoktu.


Alt Dal’ın ucunun ötesinde yol uzanıyordu ve üzerinde iki yeni Hayal yan yana bekliyordu. İçlerinden biri, başkalarının Anlatılar’ını ve onları harekete geçiren iradeyi yumuşak kile dönüştürüyordu; Elpis’i öldüren şey ise, onun iradesine bastırılmış bir Anlatı’ydı... Diğer’i ise her şeyi bir arada tutan İpler’e ve aletlerin yapımına cevap veriyordu; Elpis ise hem bir Yaşam Formu’ydu hem de Varoluş’un Doğuştan Gelen Bir Aracıydı.


Kristaller ona akmaya devam ediyordu, sıra sıra; Bu sırada yolun kenarında parlaklık, onun daha önce hiç hissetmediği kadar yüksek bir şekilde birikiyordu ve Noah, gözleri alev alev yanarken ve diğer tüm sorulardan daha sıcak yanan tek bir soruyla eriyen zeminin ortasında duruyordu.


Bir seçim yapılmalıydı.

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi