Bölüm 6017
Tahtın son parçası göğsüne akıp gitti ve yolun kenarında parlaklık, onun daha önce hiç hissetmediği kadar yüksek bir yığın oluştururken, Ruination bu fırtınanın tamamını birkaç net çizgiye indirgedi ve bunları gözlerinin önüne serdi.
|Toplanan Xerion Kristaller’i: 71 ve En Derin Sular’ın Hükümdarı’nın tahtındaki tüm kristaller.|
|Yolda Biriken Parlaklık: Bir Sonsuz Hayal’i açmaya yetecek kadar, biraz da artacak kadar.|
|İki tane açmaya yetecek kadar: henüz değil.|
Demek ki bir tane olacaktı ve Noah, çizgiler kendisine ulaşmadan önce bunun bir tane olacağını bildiğini fark etti; Çünkü Hükümdar, ona tam olarak neyin eksik olduğunu çoktan göstermişti.
O, düşmeyi seçtiği için düşmüştü; Uzun süredir koruduğu her şeyin sıcak ışığı altında orada duruyordu. Onun ateşi onu yakmış, ışını onu yaralamış ve düşen küresi omzunu parçalamıştı; Ve o zararın her parçası gelgitle dışarı çıkıp, sel ile doğrudan geri dönmüştü.
Sonunda, o odada En Derin Sular’ın Hükümdarı’nı yok edecek kadar ağır olan tek şey, kendi gelgitini durdurmayı seçtiği anda Hükümdar’ın kendisiydi. O seçim olmasaydı, hâlâ onun göğsünün üzerinde duruyor, günlerce… Ya da Çağlar boyunca hiç bitmeyen bir gelgite ateş döküyor olacaktı ve Elpis’in harcayacak Çağlar’ı yoktu!
Daha derine indikçe, her Durum daha da derinleşecekti ve o eski elin bir sonraki basamağı korumak için koyduğu her neyse, onu daha da uzun süre bekleyecekti; Bu yüzden ateşten fazlasına ihtiyacı vardı. Ağır bir şeye ihtiyacı vardı, bir Varoluş’un sahip olduğu her şeyin ötesine uzanıp, onun seçtiği yeri kavrayacak kadar ağır bir şeye.
İki Hayal, patikada yan yana duruyordu ve o, uzun bir nefes boyunca ikisine de baktı. Biri, her şeyi bir arada tutan bağlara ve aletlerin yapımına cevap veriyordu; Bu iyi bir Hayal idi ve başka bir gün ona çok ihtiyaç duyacaktı... Öte yandan diğeri, başkalarının Öyküler’ine ve onları harekete geçiren iradeye uzanıyordu; O İrade, Hükümdar’ın sonunun geldiği yerdi ve yaşlı elin acısını Elpis’e kazıdığı yerdi.
Böylece gözlerini içe çevirdi, Ağacın ve Shinjitsu’nun açılmış Gri Dal’ının ötesine, içindeki BÜTÜN Hayal’e, Hayaller’iyle Kabuslar’ının tek bir bütün halinde kaynaştığı o geniş Okyanus’a doğru, ve uzun bir süre ona bakakaldı. Kabus tarafı hâlâ kıyıdan kıyıya uzanan bir karanlık içinde yüzeye çıkmış haldeydi; Altında ise Hayal tarafı parlak ve derin bir şekilde bekliyordu; İkisi birlikte, onun şimdiye kadar sahip olduğu en büyük şeydi.
BU Muazzamlık Okyanus’tan doğacaktı, bunu hissedebiliyordu; Varoluş’un üzerine uzanan bir Uzanım, arkasında Hayal’inin tüm ağırlığıyla... Ve bu yeterince ağırdı.
O bunu seçti ve topladığı her şey bir anda içine aktı!
Beyaz ışık ve Siyah ışık, Sonsuz dalgalar halinde içinden dışarı fışkırdı; Şimdiye kadar gördüğü her Hayal’in Beyaz’ı ve her Kabus’un siyahı, omuzlarından birbiri ardına yuvarlanarak, piramidin kalbine döküldü; Ta ki erimiş zemin, eğilmiş duvarlar ve üstlerindeki karanlık, içinde yüzene kadar! Yüz Güneş dalgaların içinde karardı ve yeniden parlayarak ortaya çıktı, su damlaması çok uzak bir yerde durdu ama ışık hâlâ gelmeye devam ediyordu, dalga üstüne dalga üstüne dalga, hiç Son’u yoktu.
BU Infiniverse, boş kürsünün en alt basamağında eliyle çenesini destekliyordu; Kollarındaki küçük, soğuk kıza dolanmış Ruination’ın İplikler’i bir anda titredi ve sonra hareketsiz kaldı.
|Sonsuz Hayal: Eldritch BU Muazzamlığ’ı. Kilid’i açıldı.|
|Seviye 1.|
|Varoluş’un Sonsuz Osmontian Güçleri’nin ikinci Sonsuz Hayal’i. Hiçbir Tohum’un ve hiçbir Essara’nın parçası değildir. Bütün Hayal’den doğmuştur ve sizindir.|
|Varoluş’un üzerine serilmiş, engin ve görünmez bir uzantı. İçinde, başkalarının Anlatılar’ı ve onları harekete geçiren özgür İrade, ellerinde yumuşak bir kil haline gelir.|
|Yeni: Noah Osmont’un Kolektif Bilinc’i.|
|Kendi Zihni’nin altında büyüyen, BU Muazzam’ın içine aldığı her Yaşam Formu’ndan oluşan tek bir büyük Zihin. Katılan Yaşam Formlar’ı: 0.|
|İçinde ne kadar çok Yaşam Formu barındırırsa, o kadar görkemli hale gelir; K da ne kadar görkemli hale gelirse, sen de o kadar görkemli olursun.|
|Yetenek: Uçsuz Bucaksız’ın Filizler’i.|
|Beyaz ve Siyah Hayal’in filizleri Uçsuz Bucaksız’dan uzanır ve seçtiğiniz herhangi bir Yaşam Formu’nu kavrar.|
|5 saniyelik kesintisiz temasın ardından, Anlatınız onun Savunması’nı aşarak Zihni’ne, düşündüğü ve arzuladığı derinlere ulaşır ve onun Varoluş’uyla ilgili her şeyi değiştirmeye başlar; Böylece o, Kolektif Bilinc’inize katılır.|
|Sarmaşıkların ördüğü her Dokuma tek bir amaca hizmet eder: Seni Yüceltmek ve daha görkemli hale getirmek.|
|Temas ne kadar uzun sürerse, değişim o kadar hızlı ve eksiksiz hale gelir; Ta ki Yaşam Formu tamamen Kolektif Bilinc’inin içinde yerini alana ve senin onun için belirlediğin göreve göre hareket edene kadar.|
|O andan itibaren, onun Hayal’inin ve Varoluş’unun bütünlüğü Noah Osmont’un Kolektif Bilinc’ine aittir.|
|Yetenek: Sonder: Figüranın Yer İşareti.|
|Sonder: Zaten ulaştığınız bir durum — Geçen her yabancının, kalabalığın içindeki her yüzün, Hikayeniz’in kenarında duran her figüranın, sizininki kadar geniş ve karmaşık bir Hikâye yaşadığını aniden fark etmeniz; Kendi açlıklarıyla, aşklarıyla, alışkanlıklarıyla ve eski endişeleriyle dolu, sizin sadece bir kez geçip gittiğiniz tam bir Hikâye.|
|Bir Yaşam Formu’nun Anlatı’sı veya ’unun yarısından fazlası senin elinle yırtılıp koparıldığında ya da kırıldığında, onun hikâyesini açıp içine yer imini yerleştirebilirsin.|
|Kısa bir süreliğine, onun karmaşık hayatı bir kenara bırakılır ve onun yerine senin Kolektif Bilinc’in Yazılır.|
|Onun Varoluş’u, Anlatı’sı, BU Muazzam’ı, Güçler’i ve onunla ilgili her şey tamamen sana hesap verir.|
|Mevcut seviyede, Yer İm’i 30 saniye boyunca geçerlidir. Çıkarıldığında Hikâye tekrar kapanır ve okunduğunu hatırlaması için geriye bir iz kalır.|
|Yetenek: Özgür İrade: Kırmızı Mürekkep.|
|Bir Yaşam Formu’na dokunduğunda, İradesi’ne yazılmış olanları okuyabilirsin: Seçim’ine dayatılmış her Emir, Lanet, Zorlama, Durum ve Dokuma’yı.|
|Kırmızı Mürekkep’le bu satırların üzerini çizebilir, onları yumuşatabilir ya da yanlarına kendi Satırlar’ını yazabilirsin.|
|Bir Yaşam Formu’nun kendi özgür iradesiyle yazdığı Satırlar, değiştirilmesi en zor olanlardır. Başkaları tarafından Yazılan Satırlar ise, onları yazan el seninkinden çok daha üstün olmadığı sürece, çok daha kolay bir şekilde değiştirilebilir.|
|Mevcut Seviyesi’nde, böyle bir el tarafından yazılmış bir Satır zayıflatılabilir, ancak üzeri çizilemez.|
Noah her satırı bir kez okudu. Diğer zihinlerden doğmuş bir zihin ve yarıda bıraktığı herhangi bir Hikâye’yi açıp, içine girebilen bir Drişim; Ve bu, kendi Hayal’inden doğmuştu...
Her Okyanus’un dibinden tırmanıp, tepesine oturan Hükümdar’ı düşündü; Bir öğleden sonra içine girip, tekrar çıktığı kocaman bir Hikâye’ydi bu, ve BU Muazzam’ın o İkinci Yeteneğ’e neden bu adı verdiğini tam olarak anladı. Aşağı inerken, yaktığı her İğrençlik, o büyüklükte bir Hikâye’ye sahipti ve o, hiçbirini Okumak için durmadan, her birinin içinden bir Figüran gibi geçip, gitmişti.
Ayrıca, bu kadar ağır bir Güc’ü gevşek tutarsa, onun kendisini ne kadar güçlü bir Varoluş haline getirebileceğini de biliyordu.
Kıza döndü çünkü o listedeki diğer her Satır, son Satır’dan daha az önemliydi onun için. Ruination, tek kelime etmeden Elpis’i ona uzattı ve o, altlarındaki taştan bile daha soğuk olan kızın alnına elini koydu; Küçük bedeni ise avucuna karşı titriyordu.
“Özgür İrade: Kırmızı Mürekkep,” dedi Noah.
|Özgür İrade: Kırmızı Mürekkep. Elpis’in vasiyetnamesini okumak.|
...!
Vasiyetnamesi elinde açıldı; Küçük, parlak ve Satırlar’ka doluydu; Neredeyse her biri onun kendi düzensiz El Yazısı’yla yazılmıştı.
“Denemek istiyorum,” diyordu biri, “Benim yuvam senin yanındadır,” diyordu bir diğeri; bunların altında iki Büyük Abla hakkında bir Satır uzanıyordu, bir diğeri ise her bir parçayı, tek tek her birini o kadar sertçe bastırmıştı ki, kağıdı neredeyse delmişti.
Vasiyetinde çok az şey olduğu için, bir Varoluş olarak aslında çok gençti. Ama zekiydi. Anlaşılmaz derecede zekiydi.
Tüm satırların üzerinde, eski, soğuk ve kusursuz bir el yazısıyla, başka birinin yazdığı bir satır daha uzanıyordu.
|Başka bir el tarafından vasiyetine yazılan satırlar: 1.|
|Öğüt. Çözülmüş Ata tarafından yazılmıştır.|
|Bunu yazan El, seninkinin çok üstündedir.|
Kızın kendi yazdığı her Satır’ı tam da koyduğu yerde bıraktı ve soğuk Mürekkeb’in üzerine Kırmızı Mürekkeb’i sürdü. Eski Satır karşı koydu; Her harfi, az önce yuttuğu tahtın tamamından bile daha ağırdı. Bu yüzden daha sert bastırdı, ta ki eli kızın alnında titreyene ve etrafındaki beyaz ve siyah ışık tek bir büyük dalga halinde yükselene kadar... Ve Kırmızı Mürekkep, ışığın bir kısmını delip, geçti!
|Uyarı: Zayıflatıldı.|
|Acı artık Sonsuz’a dek Tırmanmıyor. Artık bir Tavan’ı var ve Tırmanış’ı üçte bir oranında yavaşladı.|
|Kalan süre: ??? (uzatıldı).|
|Bu Eldritch Genişlik Seviyesi’nde Satır üstü çizilemez.|
|Daha Yüksek Seviyeler’de, daha da hafifletilebilir ya da tamamen üstü çizilebilir.|
Avucunun altında titreme yavaşça azaldı, ta ki sadece bir ürpermeye dönüşene kadar; Kollarındaki damarlara yeniden biraz renk süzüldü, grinin altında soluk bir Mâvi-Altın rengi belirdi ve sonra Elpis gözlerini açtı.
“Oh?” diye fısıldadı. “Burası... Biraz daha sessiz.”
“Biliyorum,” dedi Noah ve elini olduğu yerde tuttu. “Daha da sessiz hale getireceğim.”
Sadece bir Seviye derinliğindeki bir Hayal ile kızın içindeki en acımasız çizgiyi zayıflatmıştı; O Seviye’nin biraz üzerinde, onu daha da hafifletebilecek başka bir Seviye bekliyordu; Ve belki de onun da biraz üzerinde, tüm çizgiyi silip, geride sadece kızın kendi düzensiz el yazısını bırakabilecek bir Seviye vardı. Kapı arkalarından kapandığından beri ilk kez, göğsündeki bir şey biraz gevşedi.
Bu Hayal’i, Ateş’inin hiç tırmanmadığı kadar hızlı Tırmanacak ve süre dolmadan o Seviye’ye ulaşacaktı; Var olan hiçbir el, ne kadar yaşlı olursa olsun, onu durduramayacaktı.
Elini geri çekti, şapkasını düzeltti ve piramidin kalbinin en uzak ucundaki merdiveni işaret etti; Merdiven basamakları, hiçbirinin doğmasından çok önce onları bekleyen karanlığa doğru iniyordu. BU Infiniverse kürsüden kalktı ve ilk olarak, çıplak ayağıyla ilerledi; Uzun, karanlık saçlarının dalgalarında yine soluk bir renk canlanıyordu; Ruination ise kızı sıkıca kucaklayarak, onu izledi; İplikler’i artık sadece titreyen bir çocuğun etrafına daha yumuşak bir şekilde dolanmıştı.
Noah en son geldi; Beyaz ve Siyah ışık hâlâ yavaş dalgalar halinde ondan yayılıyordu ve Yüz Güneş kol mesafesinde dönüyordu; Üç’ü birlikte daha derin karanlığa doğru indiler, arkalarında ise piramidin boş kalbi damlayan suyun sesiyle yavaşça doluyordu.
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.