Bölüm 5993

Gular perdeden ilk geçen oldu.


Perde onu ses çıkarmadan içine çekti. Bir an önce geniş ve hareketsiz bir şekilde perdenin önünde duruyordu; Bir sonraki anda ise nabız gibi atan ufuklar onun üzerine kapanmış ve o ortadan kaybolmuştu. Noah, tam bir nefes süresince onun durduğu yere baktı.


Sonra o da perdeden geçti!


İlk başta hissedilecek hiçbir şey yoktu. Sonra okunmaya başladı. Perde içindeki her Olasılık bir anda içinden geçti; Sayısız küçük ufuklar derisine değip, açılıp kapanıyordu ve her biri içindeki bir şeye dokunup, tek bir soru soruyordu!


Bu kimin? Duvarlar’ı. Hayaller’i. Kabuslar’ı. Göğsündeki Tohum. Hepsinin ardındaki Sonsuzluk. Taşıdığı her şey tek tek sorgulandı ve her şey tek tek aynı şekilde cevap verdi.



Onun!


Hiçbir şey alınmadı. Ne bir Duvar, ne bir İplik, ne de Sonsuz Yeniden Anlatım’ın tek bir yaprağı bile!


Ve bedenine baskı yapan muazzam bir ağırlık hissettiğinde, geçiş ani ve hızlı oldu!


Diğer taraftan yumuşak bir zeminde ayakta durarak çıktı ve Ruination çoktan iş başındaydı.


|Konum: Bilinmiyor.|


|Kayıtlar: Yok.|


|Ön Analiz: Devam ediyor.|


|Ön analiz: Başarısız.|


|Ön Analiz: Başarısız.|


|Ön Analiz: Başarısız.|


Arka arkaya Üç başarısızlık!


Sonra nefes aldı ve Varoluş’un iyi olduğunu hissetti. Temiz, serin ve hafifçe tatlıydı. Varoluş buradaydı, tenine nazikçe baskı uyguluyordu ve zengindi, şimdiye kadar durduğu herhangi bir yerden çok daha zengindi. Ama “zenginlik” bunu ifade etmeye yetmezdi.


Bu, saftı!


Dışarıda, şimdiye kadar dokunduğu varoluşun her parçası oyulmuş, kanla ıslatılmış ve üzerinde savaşılmıştı; Anlatılar, Krallar ve eski savaşlarla Katmanlanmış’tı. Burada ise hiçbir şey ona dokunmamıştı. Bu, henüz kimse ekim yapmamış bir topraktı ve şimdiye kadar bir şey vermiş olan her parçası bir anda ona doğru eğildi.


Bir ormanın içinde duruyordu. Her yönden karanlığın içinden yükselen ağaç gövdeleri, Üç kabuk evden daha genişti; Derin siyah camdan yapılmıştı ve camın içinde, yavaşça, takımyıldızlar dönüyordu; Beyaz, Mâvi ve soluk Âltın rengindeki küçük noktalar, çok eski ve çok sabırlı bir şeyin hızıyla karanlığın içinden süzülüyordu. Kökler, uzun, karanlık sırtlar halinde zeminde uzanıyordu. Yukarıda, Yapraklar da Siyah camdan yapılmıştı ve kenarları yıldız ışığıyla çevriliydi.


Ağaç gövdelerinin arasında karanlık tamdı. Ve bu karanlığın içinden, nereden başladığını göremeyeceği kadar yüksekte bir yerden, uzun, hareketsiz Âltın ışık huzmeleri düşüyordu.


Daha uzağa bakmaya çalıştı ama görüşü birdenbire kesildi. Otuz Metre ötede, belki kırk, her şey yumuşak bir boşlukta son buluyordu; Ne Siyah ne de boştu, sadece okunamazdı. Hayaller’i tam olarak gözlerinin ulaştığı kadar uzağa gidiyordu, daha Ötesi’ne değil. Olasılıklar’ı, her zaman görebildiği Sayısız yol, bir avuç dolusu kadar azalmıştı; Kısa ve soluk, birkaç saniye ileride kayboluyorlardı.


Sonra... Çevre Bilgi dalgalarıyla ona seslendi.


Bu, Ruination’dan gelmiyordu. Ona verdiği her talimatta onun sesini tanırdı ve bu o değildi. Bu, mekanın kendisinden geliyordu; Saf Varoluş’tan Siyah Cam’dan ve Âltın ışıkdan, etrafındaki her şeyden aynı anda yükselip, gözlerinin önüne yerleşiyordu!


|??????’ya vardınız.|


|Yaşam Formu’nuz, Essara 1 Varoluş’u olarak belirlenmiştir.|


|Burada 1 ay geçirdikten sonra Varoluş’unuzu Daha Yüksek bir statüye yükseltmezseniz, Yaşam Güc’ünüz söndürülecek ve BU Dağ’a eri gönderilecektir.|


|Varoluş’unuzun hayatta kalması için adil bir şans sağlamak amacıyla kokunuz 5 gün boyunca maskelenecektir.|


|Yakınınızda ikinci bir Essara 1 Varoluş’u bulunması nedeniyle, Varoluş Tanıtım Anlatı’sı tetiklendi.|


|???? ortamına alışmanıza yardımcı olmak üzere yakındaki bir Essara 1 İğrençliğ’i buraya çekildi.|


...!


Ne?!


Noah bunu yavaşça bir kez daha okudu!


Essara 1 Varoluş’u.


Essara.


Noah bu kelimeye bakakaldı. Dışarıda bir Essara, Varoluş’un özünün ta kendisiydi; Ona şekil verilmiş bir parçası, içinden Damarlar geçen ve her Damar boyunca Varoluş Güçler’inin beklediği bir Varoluş’tu.


Peki o burada neydi? İki ayak üzerinde yürüyen bir Varoluş parçası mı?


Eğer o bir Varoluş parçasıysa, o zaman bu ormandaki her şey de öyleydi. Karanlıktaki her canavar. Vücutlarında, göğsündeki tohumdaki gibi kendilerine ait Damarlar mı vardı? Roxanna’nın yaptığı gibi, nefes almak kadar kolay bir şekilde Varoluş Güçler’iyle saldırıp, Duvarlar’ı tamamen yok olana kadar yıkabiliyorlar mıydı?


Eğer öyleyse, buradaki her Yaratık, BU Muazzam Olanlar’ın Varoluş’u açığa çıkarmak için oydukları şeyi elinde tutarak doğmuştu!


Ve bu yer, onun tüm Varoluş’unu, her Duvar’ını, Her Hayal’ini ve göğsündeki Tohum’unu incelemiş ve ona bir numara vermişti. Essara Bir. Anlaşılan en düşük numara!


Bunu yükseltmek için bir ayı vardı; Aksi takdirde Yaşam Güc’ü ondan çekilip, her bölgeyi yerinde tutan omurga olan BU Dağ’a geri verilecekti. Öldürülmeyecekti. Geri verilecekti!


Kokusunun maskelenmesiyle geçen beş gün. Demek buradaki Varoluşlar kokuyla avlanıyordu ve bu yer, yeni gelenlere korumasını kesmeden önce bir avantaj tanımaya karar vermişti. Adil bir şans. O kelimeleri kullanmıştı! Bu... Neydi?


Ve son olarak, yakınındaki İkinci Bir Essara 1 Varoluş’u tarafından tetiklenen bir tanıtım Anlatı’sı. Başını çevirdi.


Gular, birkaç adım ötede, yakındaki Âltın ağaçlardan birinin kenarında duruyordu. Noah geldiğinden beri kıpırdamamıştı. Soluk Âltın rengi gözleri boşluğa sabitlenmişti ve Noah, onu izlerken, aynı bilginin az önce kendisinden de geçtiğini anladı.


“Essara 1 Varoluş’u,” dedi Gular yavaşça. “İlk geldiğimde ve ondan sonraki her seferinde bana bu adı verdi. Burada kimse dışarıdaki statüsünü korumaz. Burası sadece senin ne olduğuna önem verir ve herkese düşük bir başlangıç noktası verir.”


Bir an sessiz kaldı. “Ama geri kalanı yeni. Buraya üç kez tek başıma geldim. Hiçbir zaman bende bir şey tetiklemedi. Hiçbir zaman yardım etmek için bir şey göndermedi.”


“Yardım…” dedi Noah.


“Yardım,” diye onayladı Gular; Noah onunla tanıştığından beri ilk kez, sesinde hiçbir şeyden emin olmadığı belliydi. “Bu yerde, o Kelime pek çok anlama gelebilir.”


Bir elini kaldırdı; Parmak eklemlerindeki gözler açıldı ve karanlığa doğru döndü.


“O halde, hâlâ zaman varken beni dinle. Gerçekten sana ait olan şeyler burada güçlenir ve Köken çok iyi durumda. Burada ne kadar uzun süre hayatta kalırsak, Anlatılar’ımız o kadar güçlenecek. Bu ormanda Üç canavarın Başlangıc’ını kapattım. Bir şeye uzanıyorum, onun var olduğu ilk anı buluyorum, elimi kapatıyorum ve o zaman o şey hiç başlamamış oluyor. Ama burada canavarlar... Şey, ‘Saçma’ bile doğru Kelime değil ve onların Başlangıçlar’ını bulmak zaman alıyor. On nefes. Büyük olanlar için Yirmi.”


Noah’a baktı. “Senin Hikâye’n Savunma odaklı, değil mi? Darbeler’e dayanabilir mi?”


Altmış Yedi Duvar, her biri ona ait ve her Saniye Üç tane daha yenileniyor. Burada ne yaşarsa yaşasın, gücü kendisine aitti; Bu yüzden Dönüş ve İğrençlikler üzerinde pek bir etki yaratamazlardı. Ama Kanayan Kabus her darbeyi Tohumlayacaktı ve o, neredeyse her şeyin önünde çok uzun süre ayakta kalabilirdi.


“Darbeler’i kaldırabilirim,“ dedi Noah.


“O zaman sen onların dikkatini çek, ben de nereden başladıklarını bulayım.“ Gular elini nazikçe kapattı. “İşte böyle biraz daha uzun süre hayatta kalırız... Şey, göreceğiz.“


Noah başını kaldırdı. Âltın rengi ışık, Ölçemediğ’i bir yükseklikten etraflarına dökülüyordu ve gözlerini olabildiğince yukarıya doğru kaydırarak, en yakın ağacı takip etti. Birkaç Saniye uçsa, yukarıda ne olduğunu anlardı.


“Ben uçmazdım,” dedi Gular.


Noah gözlerini indirdi.


“Buradaki en güçlü Varoluşlar biz değiliz. Alakası bile yok. Varoluş, bu bölgede en tehlikeli yer. Ağaç tepelerini aşamadan ilk bedenimi orada kaybettim ve onu neyin aldığını hiç göremedim.” Sesi çok alçaktı. “Yerde kal. Beş günü değerlendir. Yapmamız gereken şey, ortama alışmak ve Xerion’u ele geçirmek.”


“Xerion mu?”


Xerion neydi?


“Xerion,” dedi Gular, “Bu yerde eşsiz bir şeydir. Birçok Kral’ın burada kan kaybına uğramasının sebebi odur. O, şuradan gelir...”


Noah’ın içgüdüsü tam o anda çığlık attı!


Bir şey olmadan bir an önce hissetti; O kadar ani ve o kadar muazzam bir baskıydı ki, her bir Duvar’ı sorulmadan bir anda içe doğru katlanmıştı. Başını çevirdi. Âltın rengi bir ışık parlaması gördü!


Gördüğü tek şey buydu!


BOOM!


Bir şey Gular’a çarptı. Ona o kadar sert vurdu ki, ses ancak sonra geldi; Etraflarındaki her ağacın gövdesindeki takımyıldızları sarsan, koca, düz bir çatırtıydı ve Gular’ın bedeni artık orada değildi. Karanlığın içinden, Âltın rengi bir ağacın kenarından geçip, dışarıya doğru geriye doğru uçuyordu; Noah, onun görüş alanının ötesinde bir yerde bir ağaç gövdesine çarptığını duydu, sonra bir başkasına ve ardından hiçbir şey kalmadı.


Ona çarpan şey, Gular’ın durduğu yerde duruyordu.


O bir domuzdu.


Küçük bir tepe büyüklüğündeydi ve her bir inçlik kısmı kaslardan oluşuyordu. Derisi Âltın rengindeydi, dövülmüş ve parıldıyordu; Altındaki kaslar ise omuzlarından ön bacaklarına doğru kalın, vahşi kordonlar halinde şişip, kayıyordu. Dişleri uzun, soluk ve çok temizdi. Sırtında katlanmış, Beyaz ve devasa kanatları vardı; Saf, yumuşak Beyaz renkli, tüylü kanatlar, tamamen hareketsizdi.


Nefes nefese değildi. Hiç kıpırdamıyordu. Noah’ın birkaç metre önündeki Âltın ışığın içinde durmuş, İki küçük, sakin ve zeki gözle ona bakıyordu; Etraflarındaki tüm orman sessizliğe bürünmüştü.


|Essara 1 İğrençlik: Geldi.|


|Varoluş’un Giriş Anlatı’sı: Başladı.|


Noah kıpırdamadı.


Demek yardım bu muydu!


Domuz, büyük Âltın rengi başını çok hafifçe eğerek onu inceledi ve ağzını açtı.


“OINK.“


...!