Bölüm 5994

OINK sesi sönmedi.

Domuzdan tek bir derin titreşim halinde yayıldı ve Noah, bu titreşimin Duvarlar’ını kırmadan içinden geçtiğini hissetti. Domuzun toynaklarının altında yosun Âltın rengine dönüştü!


Yavaşça bir halka şeklinde dışa doğru yayıldı; kökler, yosun ve kara toprak hepsi dövülmüş Âltın rengine dönüşerek, sertleşti, ta ki domuz Beş metre genişliğinde parıldayan bir dairenin merkezinde durana kadar. Omuzlarındaki devasa Âltın derisi, üstündeki Âltın ışın demetinin ışığını içiyor gibiydi. Beyaz kanatları bir kez, çok hafifçe kıpırdadı.


Noah harekete geçemeden, o yerden bir Nilgi yükseldi.


|Varoluş’un Giriş Anlatı’sı: Başladı.|


|Essara 1 İğrençlik. Anlatı: Yeri Altınla Kaplayan Yük.|


|Koşul: Ya buna katlan ya da son ver.|


|Bu Anlatı sürdüğü sürece, uyum süreci hızlanır.|


|Uyum: %4.|


...!


Ya buna katlan ya da son ver. Demek giriş Anlatı’sı buydu. O yer, kendi belirlediği bir şeyi onun önüne koymuştu ve onun bununla ne yapacağını izleyecekti!


Domuz hücum etti.


Önce kendini toparlamadı. Bir Ân önce Âltınlar’ının üzerinde dururken, bir sonraki anda birdenbire karşısındaydı; Beyaz kanatlarını arkasına açarak tek bir kanat çırpışıyla boşluğu aştı ve alnı, gözlerinin takip edemeyeceği bir hızla Duvarlar’ına çarptı.


GÜM!


Dört Duvar birden kırıldı. Tamamen yıkılıp yok olmadılar; Bunu Roxanna yapmıştı, bu ise başka bir şeydi. Bunlar olağan şekilde kırıldı, en yakın ağaç gövdelerindeki Takımyıldızlar’ı sarsan bir sesle içe doğru parçalandılar ve Beşinci Duvar eğildi ama ayakta kaldı. Domuzun dişleri, Anlatı’nın üzerinde Âltın rengi bir çığlık çıkararak Duvar’dan kaydı.


Noah’ın ayakları yosunların üzerinde iki metre geriye kaydı. Sonra Sonsuz Yeniden Anlatım yetişti ve domuz geri çekilemeden, kırılan Dört Duvar Beşinci Duvar’ın arkasında yeniden yükseldi.


|Kırılan Anlatı Duvarlar’ı: 4 ve Yeniden Oluşturulan: 4.|


|Ayakta Kalan Anlatı Duvarlar’ı: 67 / 67.|


Tek vuruşta Dört Duvar ve hepsi geri geldi! Bu his... Muhteşemdi!


Domuz, durduğu yere geri adım attı. Tırnaklarının altındaki yosun Âltın rengine dönüştü. Arkasında kalan Âltın rengi zemin halkası hâlâ oradaydı ve şimdi İkinci bir yama daha vardı; İkisi arasında ise domuzun hücum sırasında tırnaklarının değdiği yerde Âltın rengi bir çizgi uzanıyordu. Noah o çizgiye baktı ve domuz onu kullanmadan bir an önce Anlatı’yı anladı.


Domuz, Altın’dan Altın’a doğru tekrar hücum etti ve bu sefer daha hızlıydı.


BOOM!


Altı Duvar.


Dönerek bir ön toynakıyla vurdu ve Noah’ın ayaklarının altındaki zemin Âltın rengine büründü. Yeni Âltın bölgeden tekrar saldırdı.


BOOM!


Yedi Duvar!


Tırnaklarının değdiği her yer onun zemini haline geliyordu. Kendi zemini üzerinde daha hızlı ve daha ağırdı; Her hücum, bir sonrakine daha fazla zemin hazırlıyordu. Bu durum ne kadar uzun sürerse, ormanın o kadar büyük bir kısmı ona ait olacaktı. Noah, ikisinin etrafında yayılan, çapı Yirmi Metre olan ve giderek, büyüyen kaba bir Âltın çemberi şimdiden görebiliyordu; Yukarıdan gelen ışık huzmeleri çemberin üzerine yansıyarak etraflarındaki karanlığı parıldatıyordu.



Yerinden kıpırdamadı ve hayvanın gelmesine izin verdi.


Hayvan tekrar tekrar saldırdı. Soldan ve yukarıdan geldi; Kanatlarını yarım kalp atışı kadar bir süre açarak kendini Âltın zeminin üzerine fırlattı; Başını eğip, dişlerini yukarı kaldırarak tam önünden de saldırdı. Tırnak sesleri, çarptıkları yerlerde çınlayan Âltın sesleri ve duvarların kırılma sesleri dışında hiçbir ses çıkarmadı. Altı. Sekiz. Beş. Dokuz. Sonsuz Anlatı, Saniye’de üçer tane Duvar’ı yeniden inşa ediyordu ama domuz onları bundan daha hızlı yıkıyordu ve ayakta kalan duvarların sayısı ilk kez azaldı.


|Ayakta kalan Anlatı Duvarlar’ı: 67’den 58.|


Noah geri adım atmadı!


Kanayan Kabus’un yayılmasına izin verdi.


Kabus bunca zamandır kendini ekiyordu; Domuzun dişleri ve alnının Duvarlar’ına çarptığı her yerde, domuzun vücuduna kök salan karanlık bir Tohum’du bu. Şu ana kadar bir düzine tohum ekilmişti ve Noah hepsini birden uyandırdı. Yiyicinin Kanaması, domuzun Âltın rengi derisinde çiçek açtı.


Kanadı. Omzundan ve bir gözünün altından ince, karanlık bir iplik aktı ve bir Ân için hücum durakladı.


Sadece bir anlığına. İplik neredeyse yok olacak kadar inceldi ve durdu. Kabus, domuzun içinden kanatacak ne bulmuşsa, çok fazla bir şey yoktu.


O halde, Dönüş. Her Tohum’dan aynı anda çekerek, domuzun şu anki haline gelmek için neyi içselleştirdiğine uzandı!


Neredeyse hiçbir şey gelmedi. Zayıf bir damla, bir nefes sürede kayboldu. Domuz hiçbir şey almamıştı. Altın’ı kendisine aitti, açlığı kendisine aitti ve Öykü’sü, hiçbir ödünç alınmış şeyin kapıdan sağ çıkamadığı bir yerde kendi içinden büyütmüş olduğu bir şeydi. Elbette Dönüş, eve gönderecek hiçbir şey bulamadı.


Yine de öğrenmek için İğrençlikler’i çağırdı.


Domuzun derisindeki Kabus tohumlarından tırmandılar; Âltın renginde, kanatlı ve tuhaftılar; uzun kollarını açtılar, Yüz plakaları yarılınca içlerinden ışık fışkırdı. Üçtüler. Domuzun omuzlarını ve kanatlarını kavradılar ve ışıklarını onun içine yönelttiler; Söküp, geri götürebilecekleri herhangi bir şey arıyorlardı.


Hiçbir şey yoktu. Elleri domuzun Âltın derisini kazıdı ve birkaç Âltın pul kopardı, hepsi bu kadar. Sonra kayboldular çünkü domuzun içinde yapacakları hiçbir şey kalmamıştı!


“Hmm...” Noah’ın gözleri parlak bir şekilde ışıldadı.


Domuzun gözleri, ilk kez, değişti.


Şu ana kadar sakin, küçük, zeki ve neredeyse meraklıydılar. Şimdi ise gözlerinin arkasında bir şey takıldı. Kabus’u, Dönüş’ü ve uzun Âltın elleri hissetmişti; Her biri davetsizce içine uzanmıştı ve bundan hoşlanmamıştı.


“OINK!”


Nabız, bu sefer Duvarlar’ına çarptığında, domuzun korkunç öyküsüyle doldu.


On Bir Duvar bir anda çöktü. Domuz, başını eğmiş ve kanatlarını genişçe açmış halde arkasındaki boşluktan içeri girdi; Dişi, On İkinci Duvar’ı delip, geçti ve göğsünden bir el genişliği uzaklıkta durdu.


BOOM!


|Ayakta kalan Anlatı Duvarlar’ı: 67’den 49.|


Noah, dişe baktı. Sonra da domuza baktı.


O kadar yakındı ki, alnındaki dövülmüş Âltın’ın damarlarını görebiliyor ve kokusunu alabiliyordu; Sıcak metal ve yosun kokusu, ve etrafında dolaşan o yerin temiz, saf Varoluş’u. O bir canavar değildi. Onu kırmak istiyordu ve bunu yapmak için şimdiye kadar geliştirdiği her şeyi kullanıyordu.


“Henüz değil, koca adam. Bana daha fazlasını göster,” dedi Noah sessizce.


Sonsuz Tekrar, dişin önündeki boşluğu Duvar üstüne Duvar doldurdu; Saniye’de Üçer tane, ta ki yükselen şeyin muazzam ağırlığı dişini Noah’ın içinden geri itene kadar. Noah ayaklarını yosuna sağlamca bastırdı ve duvarların yükselmesine izin verdi. Elleri yanlarında gevşek, şapkası hâlâ başında, Âltın halkanın ortasında öylece durdu; domuz ona her vurduğunda, vurduktan sonra da hâlâ oradaydı.


Domuz ona çok uzun bir süre vurdu.


Bu sürecin ortasında bir yerde, karanlığın değiştiğini fark etti.


İlk başta Âltın ışınların genişlediğini sandı. Genişlememişti. Sadece daha uzağı görebiliyordu. Görüş alanının kenarındaki yumuşak boşluk geriye çekilmişti, kırk metreden elliye, ve ötesindeki ağaç gövdeleri karanlığın içinden tek tek ortaya çıkıyordu; Siyah cam ve yavaş hareket eden takımyıldızlar gibi, oysa bir an önce orada hiçbir şey yoktu. Göğsünde Varoluş daha hafif geliyordu. Cild’ine değen Saf varoluş artık ona baskı yapmıyordu. Artık sadece onu çevreliyordu.


|Alışma: %17.|


Bu mücadele ona bir şeyler öğretiyordu. Aldığı her darbe, burada bir şey onu öldürmeye çalışırken, buradan aldığı her nefesle, bu yer ona yerleşiyordu, o da buraya!


|Alışma: %26.|


Altmış metre. Yetmiş. Ve artık görebildiği en uzak köşede, domuzun arkasında, bir şey kıpırdadı.


Gular karanlıktan geri çıktı.


Sol kolu dirseğin altından itibaren yok olmuştu ve oyulmuş yüzünün bir tarafında uzun bir çatlak uzanıyordu; Derisindeki ışık ise kasvetli bir parıltıya dönüşmüştü. Ama gülümseyerek yürüyordu. Âltın halkanın kenarından ses çıkarmadan ilerledi ve kalan parmak eklemlerindeki gözlerin hepsi açıktı, her biri domuzun sırtına sabitlenmişti.


Âltın halkanın ötesinden Noah’ın gözlerine baktı.


“Saldırımı tamamlamak için biraz zamana ihtiyacım var,” dedi Gular, çok sessizce.


Noah da bekledi.


Sadece dayanmayı bırakıp, domuzun kendisine bakmaya devam etmesi için bir neden vermeye başladı. Kalkanlarını kendinden biraz öne doğru uzattı, bir tarafı biraz fazla ince kalmıştı; Domuz bu zayıf noktaya saldırdığında, ağırlığını kaydırdı ve darbenin kalkanlarının en kalın kısmına çarpmasını sağladı. Bir sonraki saldırıyı ise hareketsiz durarak karşıladı. Domuz arka ayaklarını kaldırıp her iki ön toynaklarıyla üzerine çöktüğünde, üzerinde durduğu zemini Âltın rengi bir parıltıyla kaplarken, Noah yüzünü ona doğru kaldırdı ve gülümsedi.


Domuzun gözleri kısıldı.


Arkasından Gular tek elini kaldırdı ve uzandı.


Noah olanları gördü ama nasıl olduğunu açıklayamazdı. Gular’ın eli domuza dokunmadı. Başka bir şeye girdi; domuzun arkasındaki, onun ilk anının hâlâ durduğu yere, şimdiye kadar büyümüş her şeyin derinliklerine gömülmüş olan yere girdi ve parmak eklemlerindeki gözler, arama yaparken Beyaz bir ışık saçtı. Birkaç saniye geçti!


Domuz saldırdı, saldırdı; Duvarlar kırıldı ve yükseldi; Gular’ın eli daha derine indi.


|Ayakta kalan Anlatı Duvarlar’ı: 67’den 38’i.|


Birkaç saniye daha geçti!


Gular elini kapattı ve...


Domuzun sol kanadı yok olmuştu.


Kesilmemişti. Basitçe hiç büyümemişti. Bir an önce oradaydı, Beyaz, devasa ve domuzun sırtına katlanmış halde, ama bir sonraki anda, eskiden olduğu yerde sadece pürüzsüz Âltın rengi bir deri kalmıştı. Domuz sendeledi. Sol dişi de aynı akıbete uğradı; hiç var olmamış uzun, soluk bir eğri. Toynaklarının altındaki Âltın rengi matlaştı, sonra çatladı ve altından sıradan siyah toprağın uzun bir çizgisi göründü.


Domuz tek dizinin üzerine çöktü.


Sallandı. Kocaman Âltın rengi başı yavaşça yere doğru eğildi; omuzlarının etrafındaki deriden ışık sönüyordu ve bir an için Noah, her şeyin bittiğini sandı!


Sonra gözleri alev alev parladı.


İçlerinden ışık saçıyorlardı; sert bir beyaz-altın rengindeydiler, daha önce sergiledikleri sakin merakla hiç alakası yoktu. Gözlerinde artık hiçbir düşünce kalmamıştı. Sadece kendi içinden doğan Anlatı vardı; var olan her şey, son bir cevap olarak içinden geri fışkırıyordu. Tek bir kanat ve tek bir dişle dizinden kalktı; İçinden çıkan ses hiç de “OINK” değildi ve hücum etti.


Doğruca Noah’a. Hiç olmadığı kadar hızlı! Daha önce bıraktığı her altın parça, toynaklarının altında aynı anda çınladı ve tüm o yaldızlı halka parladı; Ve o, bu tür şeyleri bilen içindeki berrak, soğuk kısımda, bu hücumun önündeki her şeyi delip, geçeceğini biliyordu.


Her şey yavaşladı.


Noah nefes aldı.


Bu yerin saf Varoluş’u içine doldu ve onunla birlikte, geldiğinden beri hissettiği her şey de. Zenginlik. Saflık. Kimse ekim yapmadan önceki toprak. Ödünç alınan her şeyi alıp, gerçekten sana ait olan her şeyi besleyen bir yer; Ve az önce tüm bir mücadele boyunca ona bu Varoluş’u solumayı öğretmişti.


Burada, kendisine ait olmayan bir yerde ne yapabilirdi ki?


Ne Dönüş ne de İğrençlikler. Ne de daha fazla duvar. Hücumun geldiğini görebiliyordu; Tek kanadı, tek dişi, çılgına dönmüş Beyaz gözleri, her toynak altında parıldayan altın. Güc’ünü nereden alıyordu? Topraktan. Oraya serdiği altından. Burayı kendine ait hale getirmesinden.


Gözlerini kırptı.


Ve gülümsedi.


Bir süredir yaptığı şey buydu. Hayatında tamamen emin olduğu tek şey buydu. İçinin derinliklerinde bir yerde, Hayal’i sessizce bir kez daha döndü ve ona denemesini söyledi.


Noah, tüm Varoluş’u boyunca Otoritesi’ni yaydı ve bacaklarından aşağı, ayak tabanlarına doğru gönderdi.


Ve kendini teslim etti.


Otoritesi, ondan dışarıya, MERKEZ’İN toprağına doğru akıp gitti!


Yosunun altındaki saf toprağa, domuzun bıraktığı altına ve onun altındaki kara toprağa aktı; Aynı anda her yöne doğru, sıcak, canlı ve ölçüsüz bir şekilde yayıldı; Tıpkı şimdiye kadar sevdiği her tarlaya verdiği gibi. Bunun işe yarayıp, yaramayacağını bilmiyordu. Burası BU En Uzun Gece değildi. Buradaki hiçbir şey ona ait değildi ve buraya hiç izin istenmemişti.


Ama Hayal’i ona denemesini söylemişti!