Bölüm 5995

O armağan, BU Merkez’in toprağına indi ve toprak onu içine çekti.


Noah onun gittiğini hissetti. O’nun gücü, yosunların, kara toprağın ve domuzun bıraktığı altının içinden süzüldü; sıcak, canlı ve Ölçülemez bir şekilde; Ve uzun bir Ân boyunca hiçbir şey yanıt vermedi. Yük, birkaç metre ötedeydi. Alev alev yanan tek göz, göğsüne sabitlenmişti.


Sonra her şeyin altında bir şey bir kez attı.


Bunu hemen anladı. Bunu daha önce de hissetmişti, en büyük adanışının en uç noktalarında, var olan her şeyin altında yavaş, derin bir atış. Ne zaman ona uzanmış olsa, elinden kayıp gitmişti.


Bu onun kalbi değildi.


Bu, Varoluş’tu. Ve bu sefer daha yakındı, çok daha yakındı ve çok daha görkemliydi; Tam da ayaklarının altında atıyordu!


Her şey yavaşladı.


Domuzun hücumu devam ediyordu ama sürünerek ilerliyordu; Tek Beyaz kanadı üzerinde yayılmıştı, toynakları havada uzun, ağır yaylar çizerek yükselip alçalıyordu. Altın ışık huzmeleri hareketsizce asılı kalmıştı. Siyah cam gövdelerin içindeki Takımyıldızlar dönmeyi bırakmıştı.


Ve Noah, duyularının dışa doğru açıldığını hissetti, gittikçe daha da genişleyerek, ta ki karanlığın kendisinin nefes aldığını hissedebiliyor gibi olana kadar.


İçini bir hayranlık kapladı. Ardından daha sıcak bir duygu geldi; Ad’ını koyamadığı, içinden yükselen bir sevinç; En derinlerine, en eski kısmına kadar işleyen bir sevinç!


Bunu anında sevdi; İnsan kalbinin tamamı hâlâ göğsünde çarpıyordu. Etrafındaki her şey sürünme hızına yavaşlamıştı ve düşünce hızında hareket eden tek şey oydu. Bunu ne kadar süreyle sürdürebilirdi? İçinden ne kadar uzağı görebilirdi? İkisini de öğrenmek istiyordu!


Domuzun ön toynakları, önündeki Âltın üzerine indi.


Ve çarpışmayı gördü.


Bunu sadece gözleriyle görmedi. Toynağın çarptığı noktadan, Âltın rengi bir ışık dalgası zemine, zeminin altına ve altındaki Varoluş’un içinden yayıldı; Her yöne aynı anda yayılan bir halka. Ayaklarının altından geçti. Üzerinden ve içinden geçip, diğer tarafa çıktı, devam etti; Ağaç gövdelerinin arasından, görüş alanının sınırını aşarak karanlığa doğru ilerledi.


Dalganın dokunduğu her şey, birazcık hareket etti. Yosun. Kökler. Ağaç gövdeleri. Kendisi.


Gerçekten de her şey birbirine bağlıydı!


Dalgalar ona her şeyin nereye gittiğini gösterdi. Domuzun hücumunun gücü sadece domuzun içinde değildi. Altındaki toprağa, bıraktığı altınlara, önündeki Varoluş’a yayılmıştı; Her parçası, aniden görebildiği yollar boyunca dışa doğru dalgalanıyordu.


Noah bir adım attı.


Sol tarafa doğru, acele etmeden attığı küçük bir adımdı. Ve ayağının bastığı yerden, Mâvi-Âltın dalgalar Varoluş’un her yerine yayıldı; kendi dalgaları, yerden ve havadan dışarıya doğru dalgalanarak Altın dalgalarla buluşup içlerinden geçti.

Hücum onun yanından geçti.


Onu bir el genişliği kadar farkla geçti. O, ondan kaçmamıştı. Yük geldiğinde basitçe başka bir yerdeydi; Yükün geçmeyeceği varoluş akışının içinde duruyordu. Büyük Âltın beden yanından kayıp giderken, sağ elini neredeyse nazikçe uzattı ve domuzun geriye kalan tek dişini avuçladı.


Sıcaktı. Şimdiye kadar tuttuğu her şeyden daha ağırdı. Bir Milyon Boyut’tan bile daha ağırdı.


Etrafında, Sınırsız ve her yöne doğru hareket eden Varoluş akışını hissetti; İçindeki her güç apaçık ortadaydı. Domuzun hücumu, altlarındaki Âltın üzerinden yayılıyordu. Kendi Duvarlar’ı ve onların Sonsuz Yeniden İnşa’sı. Etraflarını saran Saf Varoluş’un ağırlığı. Siyah camın içinden yavaşça uğuldayan gövdelerin Anlatılar’ı. Her şey hareket ediyordu. Her şey bir yere doğru gidiyordu.


Onu yakaladı!


Onu ele geçirmedi. Yeni bir şey yaratmadı. Sadece nabızda zaten hareket halinde olan güçleri topladı; kendisinin, domuzun ve mekanın güçlerini ve onları gitmelerini istediği yere taşıdı.


Çekti.


Domuz, o iğrenç yaratık... Yerden Varoluş’tu.


Yükseldi. Tek bir darbeyle birden fazla Anlaşılmaz’ı parçalayacak kadar yoğun olan devasa, Âltın derili bedeni, yavaş ve imkânsız bir yay çizerek altından yükseldi; Tek kanadı çırpınıyor, toynakları boşluğa tekmeliyordu. Noah’ın kolu da onunla birlikte yukarı kalktı. Kendi hücumunun gücü onu taşıdı, saf varlığının ağırlığı onu taşıdı ve duvarları onu taşıdı; hepsi de dişe tutunduğu tek elinden akıp gitti. Yukarı doğru yükseldi, başının üstünden, en alttaki siyah cam dalların üstünden geçerek, karnı ışığa dönük halde altın ışın içinde onun üzerinde asılı kalana kadar.


Sonra onu yere indirdi.


BOOM!


Yer sarsıldı. Domuzun bıraktığı altın her yöne dağılmıştı; Altındaki siyah toprak kabardı ve yüz metre çapındaki her ağacın gövdesindeki takımyıldızlar camlarında sarsıldı. Ses ormanın içinden yankılanarak karanlığa doğru yayıldı.


Sonra sessizlik çöktü.


Ağır bir sessizlikti. Ağaçların ötesinden hiçbir ses gelmiyordu. Hiçbir şey kıpırdamıyordu. Domuz, kırık altının oluşturduğu bir kraterin içinde sırt üstü yatıyordu; tek kanadı altında ezilmişti, bacakları yavaşça hareketsizleşiyordu ve sersemlemiş bir halde, üstündeki ışık huzmelerine bakıyordu.


Noah, dişi bıraktı.


Gular yükseldi.


Ses çıkarmadan yerden yükseldi ve yere düşmüş domuzun üzerinde süzüldü; Çatlamış yüzü sakindi parmak eklemlerindeki gözler ise parlak Beyaz bir ışık saçıyordu. Noah’ın yavaşlamış görüşünde, domuzun nabzı açıkça görünüyordu ve en dibinde, şimdiye kadar büyümüş her şeyin derinliklerine gömülmüş küçük, parlak bir düğüm vardı. İlk anı. Gular’ın eli domuzun içine uzandı ve artık araması gereken başka bir şey kalmadığı için onu hemen buldu.


Kalan elini sıktı ve kaybolan elinin olduğu yerdeki ışık da onunla birlikte sıktı.


Domuzun vücudunun yarısı yok oldu.


Sanki hiç var olmamış gibi. O büyük Âltın rengi vücudun arka yarısı, ezilmiş kanadı, arka bacakları, hepsi gitmişti ve yerine sadece boş bir zemin kalmıştı. Hâlâ ışık huzmelerine doğru dönük olan domuzun gözleri, parlak beyazlıktan yavaşça sönerek donuk, uzak bir Âltın rengine dönüştü.


Gular kraterin yanına indi ve Noah’a dönüp baktı; Soluk Âltın rengi gözleri parladı.


“Seni buraya getirmek aslında iyi bir seçim olmuş olabilir!” dedi.


Noah onu duymadı.


Hâlâ vermeye devam ediyordu. Hayaller’i hâlâ BU Merkez’in zeminine akıyordu ve her an, içindeki nabız daha da güçleniyordu. Şimdi etrafında, her yerde, her ağaç gövdesinden, kökten ve taştan küçük, sessiz dalgalar hareket ediyordu. Başının çok üstünde Siyah camdan bir yaprak kaydı ve o dalgasını hissetti. Gular nefes aldı ve o nefesin dalgasını da hissetti. Etrafındaki her şey, Katman Katman, gülünç derecede netleşmişti; Ta ki görüşünün nerede bittiğini ve nabzın nerede başladığını ayırt edemeyecek hale gelene kadar.


Devam etti.


Verdi, verdi; Nabız güçlendi, berraklık da onunla birlikte arttı; sonra birdenbire, zihninde ve Hayal’inde bir şey serbest kaldı.


Bu bir kurtuluştu. İçinden, göğsünden, kollarından ve yüzünden yayılan bir serinlik, sessiz ve temizdi; sanki BU Merkez’in tamamı onunla birlikte nefes veriyormuş gibiydi.


Noah, gözleri açık bir şekilde kırık altın renginin içinde durdu ve kendine çok sessizce konuştu.


“Vermek...” dedi.


Küçük dalgalar etrafında, ağaç gövdelerinin içinden, Âltın’ın içinden, onun içinden geçerek hareket etmeye devam etti.


“Her verdiğimde, her şeyin altındaki bu ritme dokunuyordum ve her geri verdiğinde, aynı ritim eve dönüyordu. Bunu daha önce hiç kavrayamamıştım çünkü ona ulaşmaya çalışıyordum, tıpkı kendinin dışındaki bir şeye uzanır gibi. Ama o hiçbir zaman dışarıda değildi. Ben tüm bu zaman boyunca onun içinde duruyordum.”


HUUM!


Kendi ellerine baktı.


“Bu yerden bir tek kez bile bir şey istenmedi. Burada kimse vermez. Almak için gelirler ve kapıdan içeri adım atmadan önce aldıkları her şeyden mahrum kalırlar. Bu, benim güçlü olduğum için cevap vermedi. Ama benden hiçbir şey istenmediği halde vermeyi seçtiğim için.“


Serinlik daha da derinleşti.


“Her şey gerçekten birbirine bağlı. Domuzun hücumu, Duvarlar’ım, ağaç gövdeleri ve zemin. Her kuvvet bir yere gider ve her kuvvet diğerleri tarafından taşınır. Kimse bunun dışında kalmaz. Ne BU Muazzam Olanlar. Ne de Canavarlar. Ne de ben.“ Çok hafifçe gülümsedi. “Bir yerde en güçlü şey olmak zorunda değilim. Sadece her şeyin nereye gittiğini bilmem yeter.“


Ellerini birleştirdi.


|Alışma seviyesi tamamen aşıldı.|


|BU Hayal Gören İnsan Köken’i yeni bir Dal uzatıyor.|


|Varoluş’un. Quintessential Nabzı’nın Dal’ı: Seviye 1.|


|Doğuş Neden’i: Hiç istenmediği halde ????’ya vermek.|


...!


|Nabız Algısı: Ulaşabileceğin Mesafe’de, tüm Varoluş’un nabzı her yönden aynı anda sana açık durur. Her Yaşam Formu, her Öykü, toprakta, Varoluş’ta ya da Varoluş’ta kıpırdayan her güç, hareket ettiği anda senin tarafından bilinir. Karanlık seni kör edemez. Mesafe senden saklanamaz. Görmeye artık gerek yoktur.|


|Nabız Adımı: Varoluş’un yürüdüğü yerde yürürsün. Her adım, Varoluş güçlerinin çoktan oyduğu yollarda ilerler ve Varoluş seninle birlikte hareket eder. Sana vuran şey, yalnızca daha önce bulunduğun yere çarpar.|


|Nabız Yönlendirme: Nabız’dan akan sayısız Güç, eline itaat eder. Kendi gücün, düşmanının gücü ve Varoluş’un kendisinin muazzam ağırlığı toplanıp, istediğin yöne yönlendirilebilir. Seni paramparça etmek için gönderilen Saldırı, Düşman’ını yerden Varoluş’a kaldıran güce dönüşür.|


|Sınır: Nabız, hareket eden her şeyi taşır ve hiçbir şey yaratmaz. Her şeyin hareket ettiği yerde, her şeyi taşır.|


|Erişim: Sen verdikçe, Sonsuz’a dek büyür.|


...!