Bölüm 5999

Elpis, tüm olan biteni verandanın en üst basamağından izlemişti.


Çiftçinin, kucağında “BU Infiniverse” ile birlikte uzun Ağacına yaslanarak, oturduğunu görmüştü. Mavi-Âltın ışığın onun tarafındaki ağaç kabuğuna, Kızıl-Âltın ışığın ise Ruination’ın tarafındaki kabuğa tırmandığını görmüş ve iki ışığın aynı ritimde atmaya başladığı anı hissetmişti. Sonra BU Infiniverse’nin derinliklerinde bir yerden kocaman Mavi-Âltın bir sütun yükseldi ve etrafındaki tüm çiftlik sessizliğe büründü.


Bu, ona kendini çok küçük ve çok güvende hissettirmişti. O kadar büyük bir şey ayakta duruyordu ve Çiftçi onu dik tutan kişiydi!


Bu bir süre önce olmuştu. Hâlâ gözleri kapalı, omuzlarına altın yapraklar düşerken Ağaç’a yaslanmış yatıyordu. BU Infiniverse hâlâ ona yaslanmış uyuyordu ve iki ışık hâlâ ağaç kabuğunun içinden geçiyordu. Elpis dizlerini kendine çekip, çenesini dizlerine dayamış oturmuş, Çiftçinin nefes almasını izliyordu.


Onu hissedebiliyordu. Her zaman hissedebilirdi. Ona, henüz bir adı olmayan Dokuz parçaya bir isim vermişti ve o günden beri ikisi arasında asla gevşemeyen bir bağ kurulmuştu. Bu bağ sayesinde, Çiftçinin hissettiklerini biraz daha yumuşak ve biraz gecikmeli olarak hissediyordu.


Ve bu bağ sayesinde, onun bir parçasının başka bir yere gittiğini hissetmişti. Bu, onun diğer bedeniydi; Çok fazla parmağı olan Varoluş’la birlikte ayrılan beden. Mâvi bir ışık perdesinden geçtiğini hissetmişti ve ardından onun gözlerinden, içine Âltın ışıkların döküldüğü Siyah camdan bir ormana bakmıştı.


Çiftçi karanlık bir yer gördü. Elpis ise hayatında gördüğü en parlak yeri gördü!


Karanlık sadece bir kabuktu. Ayaklarının altında durduğu toprağın altında ışık vardı, her şeyden daha fazla ışık; Var olan her renkteki Okyanuslar üst üste yığılmış bir ışık. Toprak’tan, Kökler’den ve onun içinden yukarı doğru parlıyordu ama o bunu zar zor görebiliyordu.


O ışığı tanıyordu. Hafızasında ondan hiçbir iz kalmamıştı, ama yine de dokuz parçasının her biri ona doğru eğiliyordu çünkü o ışık, adının yaşadığı o derin yerde tanıdık geliyordu.


Ve her biri ondan korkuyordu. Çok uzun zaman önce, orada ya da o civarda ona bir şey olmuştu. Bundan neredeyse emindi ve daha yakından bakmaktan kaçındı.


Sonra onun mücadele ettiğini, kazandığını ve göğsünde yeni bir şey açtığını hissetmişti. Ve ondan sonra, onu dik oturmaya iten şeyi hissetmişti.


O doluydu. Tüm Varoluş’u kendi sınırlarına kadar sıkışmıştı ve diğer tarafta muazzam bir şey bekliyordu. Bu ona kendini hatırlattı. O, bir araya gelmek üzere olan parçalara ayrılmış bir şeydi ve tek ihtiyacı olan tek bir itişti. Son bir parça.


Onun gözlerinden, ayaklarının altındaki parlak denizlere ve elinde dönen küçük kristale baktı. Okyanuslar onlardan doluydu. Buradan görebiliyordu, en yakın ışığın her yerine dağılmış, sayamayacağı kadar çok, her biri küçük, parlak ve güzel. Onda bir tane vardı. Muhtemelen çok sayıda ihtiyacı vardı.


Onları temin edebilirdi! Dokuz parçasının her birinde bunu biliyordu. Bu, bir ipi kesmesini sağlayan aynı Bilgi’ydi.


Ama o onu burada bırakmıştı. Bunu kasten ve nazikçe yapmıştı ve o da nedenini biliyordu. Orası tehlikeliydi ve elinden gelse onu asla tehlikeli bir yere koymazdı.


Elpis dizlerine bakarak kaşlarını çattı. O, onun için, ailesi için ve tarlasına yeni gelmiş yabancılar için hayatını tehlikeye atmıştı. Bunu defalarca yapmıştı ve kimse ona bunu yapamayacağını söylememişti. Öyleyse onun için hayatını tehlikeye atması neden yanlış olacaktı?


Hiç mantıklı değildi. Konuyu iki kez düşündü ama yine de mantıklı gelmiyordu.


O, onun tek ailesiydi.


Küçük yumruklarını sıktı ve harekete geçti.


Gitmek işin kolay kısmıydı. Bu, onun için her zaman kolay olmuştu. Diğer Varoluşlar’ın yollara, kapılara ve Varoluş boyunca uzun yürüyüşlere ihtiyacı vardı; Elpis’in ise sadece nerede olmak istediğini düşünmesi yeterliydi. Kendisinden Çiftçi’ye uzanan ipi kavradı ve tüm Varoluş’uyla kendini o ipin üzerinde sürükledi.


Ağacın öbür tarafında, Kızıl-Âltın rengi ışık bir anlığına hareket etmeyi kesti. BU Infiniverse, Çiftçi’nin göğsünde kıpırdadı ve bir gözünü açtı; Gözündeki her renk değişiyordu.


“Elpis?” dedi. Ama Elpis çoktan ışığa dönüşmüştü!


Parlak Mavi-Âltın bir akıntı halinde verandadan ayrıldı, göz açıp kapayıncaya kadar tarlayı geçti ve Çiftçi’nin Ağacı’na yaslanmış göğsüne döküldü. İplik onu götürdü. Varoluş, uzun ve parlak bir bulanıklık, Âltın bir Okyanus, soluk ve çatlak bir kenar, parçalarını titretiren beyaz çiçeklerle dolu sessiz bir yer olarak yanından geçti; O da hepsinin geçip, gitmesine izin verdi.


Sonra göğsünün diğer tarafından dışarı çıktı. Bir ışık seliyle Çiftçi’nin içinden fışkırarak, çıplak ayakla serin yosunların üzerine indi; Küçücük, Mâvi-Altın renginde ve tamdı. Siyah camdan ağaçlar onun üzerinde dikiliyordu. Işınların içinde Âltın tozu asılı duruyordu ve artık düşmeyi bırakmıştı.


Orası onun etrafını sardı ve o bunu biliyordu!


Burada bulunmuştu. Çok, çok uzun zamandır buradaydı; Çiftlikten daha uzun, isminden daha uzun, o kadar uzun ki bu Bilgi, Varoluş’unun her şeyinin altında yatıyordu. Varoluş onu tanıyor gibiydi. Yeraltındaki ışık ona doğru döndü, yavaşça, hepsi birden. Ağaç gövdelerinin içindeki küçük dönen ışıklar durdu.


Vücudunun her parçası titremek istiyordu. Titremelerine izin verdi ve zihnini gelme amacına odakladı.


Çiftçi için gelmişti. Tam oradaydı, uzun boylu ve hareketsiz, bir elinde kristal varken elini yarıya kadar kaldırmış halde. İplik aracılığıyla onun şokunun kendisine ulaştığını hissetti; büyük, boş bir durgunluk; her şeyi sayan ama sayısını kaybetmiş birinin hissi.


Ona yukarıdan bakmak yerine aşağıya baktı. Toprak, ona nefes kadar ince geliyordu. Toprağın altında Okyanuslar uzanıyordu; Sınırsız, her renkten dalgalar yavaşça birbirini takip ediyordu ve en yakındaki dalgaların arasına kristaller serpiştirilmişti. Sayısızdılar. Aşağıya doğru uzanan tüm yol boyunca parıldıyorlardı, canlı ve güzeldiler; Wlinde tuttuğu türden kristallerdi ve bunlardan birkaç düzine, ona itici gücü sağlamak için kesinlikle yeterli olacaktı.


O da onları görebiliyor muydu? Onun gördüklerini görüyor muydu? Belki de sadece karanlığı görüyordu. Merak ediyordu, ama sormaya korkuyordu. Muhtemelen bir şey çok tehlikeli olduğunda kullandığı ses tonuyla adını söyleyecekti ve o zaman ona uymakla ona yardım etmek arasında bir seçim yapmak zorunda kalacaktı.


“Elpis!” O, geri kalanını söyleyemeden aşağıya doğru süzüldü.


Bu, hayatında yaptığı en doğal şeydi. Yosunların, kara toprağın ve köklerin arasından hiçbirine zarar vermeden süzüldü; sonsuz bir Okyanus’a doğru düşen küçük, Mâvi-Altın rengi bir şekil gibiydi ve deniz onu karşılamak için yükseldi. Yüzeyi, çok renkli ve yavaş hareket eden kalın, parlak bir tabakaydı ve kız onu iki minik yumruğuyla kavradı.


Işık onu kendine doğru çekti. Ona dokunduğu anda içinden bir şeyin aktığını hissetti; otoritesi ellerinden geçip ışığa doğru akıyordu ve o daha sıkı tutundu.


“YAAAH!” Tüm gücüyle bağırdı ve o tabakayı yırttı.


Yırtık, kolu kadar uzunluğundaydı. Küçük parmaklarını yırtığın içine soktu, buldukları ilk parlak şeye parmaklarını kapattı, onu çıkardı ve tüm gücüyle yukarı fırlattı. Sonra bir tane daha. Sonra bir avuç dolusu!


Her biri ona pahalıya mal oluyordu. Her seferinde hissediyordu; Otoritesi’nden biraz daha kayboluyordu, nehirleri boyunca akan parlaklık biraz daha azalıyordu. Devam etti. Bu, yalnızca ona düşen bir görevdi. Bir Kral bunu asla başaramazdı, çok parmaklı varlık da, hatta Çiftçi bile, tüm Yetenekler’ine rağmen, ellerini o ışığa sokup ondan bir şey alamazdı.


Bu yüzden bunu o yapmalıydı. Ona sadece birazcık bile yardım etse bile, bunu o yapmalıydı.


Çünkü o, onun tek ailesiydi!


Kollarını titretip ışığı sönene kadar tekrar tekrar elini uzattı. Sonra zardan elini çekti, yırtık kapandı ve ellerinde hiçbir şey kalmadan toprağın içinden yukarı doğru yükseldi.


Orman zemini patlıyordu! Çiftçinin etrafındaki her yerden yer altından kristaller fışkırıyordu; Yosunları küçük, parlak fıskiyeler halinde yarıp çıkıyorlardı; Süzinelerce, rengarenk ve yumuşak bir şekilde parıldıyorlardı. Kristaller, Çiftçinin botlarını, dizlerini ve göğsünü geçtikten sonra hızlarını kesip orada asılı kalarak dönmeye başladılar. Bir nefes içinde, Çiftçi yavaşça dönen, Varoluş’ta asılı bir ışık halkasının içinde duruyordu ve her kristal, renklerini paltosuna, yüzüne ve arkasındaki Siyah cama yansıtıyordu.


Tam da bulunduğu yerde duruyordu. Gözleri kocaman açılmış, parlıyordu ve ona sabitlenmişti.


Elpis topraktan çıkıp, yosunların üzerine tırmandı ve oturdu çünkü bacakları artık onu taşımıyordu. Çiftçi’nin etrafında süzülen kristal halkasına ve onun ortasında duran Çiftçi’ye baktı; Yüzünde yorgun ama parlak bir gülümseme yayıldı.


Güçlü Çapa, Elpis, bunu gördü ve kısa hayatında ilk kez doğru bir şey yaptığını düşündü.


---


>>Merkez Dağı, Bilinmeyen Bölge.>>


Düşen Yıldızların Çoban’ı On Bir Çağ boyunca kanamadan geçmişti ama şimdi kanıyordu.


Sol yanından, omzundan kalçasına kadar Mâvi bir ışık şeridinin onu yaraladığı yerden başlayarak, yavaş ve parlak bir çizgi halinde akıyordu. Her damla, yosun üzerinde bir an parladıktan sonra söndü. O, bunu büyük bir ilgiyle izledi. Sonra gözlerini, bunu yapan şeye çevirdi.


Kaplan, Âltın ışının en uzak ucunda durmuş, ağır ağır nefes alıyordu. Devasa bir ağaç kadar büyüktü, burnundan kuyruğuna kadar bembeyazdı ve çizgileri, kürkü üzerinde sürünerek ilerleyen ve üzerine düştüğü her şeyi kesen yavaş Mâvi ışıktan oluşuyordu. Sağ ön bacağı omuzdan itibaren yoktu. Yan tarafındaki uzun bir yara, yosunların üzerine parlaklık sızdırıyordu. Görünüşe göre bunu yukarıdan gelen bir şey yapmıştı ve işi bitirmeye pek de özen göstermemişti.


Essara 2 İğrençliğ’i. Baktıktan anında anladı. Buradaki herkes bazı şeyleri bilirdi.


Düşman, ondan tam Bir Kademe üstteydi. Yaralı, acıdan yarı kör, ama yine de dört gündür karşılaştığı en tehlikeli şeydi.


Dört Gün! Dört Gün önce, Krallar’ın sancağındaki isimlerden biri olarak Mâvi bir ışık perdesinden geçmişti ve perde, her bir parçasına bunun kime ait olduğunu sormuştu. Büyük Essaralar’ını, ilk kazıdığından başlayarak hepsini elinden almıştı. Lejyonunun ona aktardığı her Anlatıyı da elinden almıştı.


Geriye, tahta bir baston ve birkaç küçük kıvılcım saçan gri bir pelerin giymiş, uzun boylu, yorgun bir adam kalmıştı; Ve o yer, o adama bakmış ve ona Essara 1 adını vermişti. Neredeyse Bir Saat boyunca bunu aşağılayıcı bulmuştu, ama ondan sonra ilginç gelmeye başlamıştı.


Ve oraya tek başına girmemişti. O ve DEMİR İlahi, o günden beri kırktan fazla yaratığı öldürmüştü.


Dün kokuları tekrar burnlarına gelmişti ve o zamandan beri orman onları avlıyordu.


Ama onlar krallardı. Güçlüydüler. Essaralar’ı ellerinden alınsa bile, Hikâyeler’i onları akıl almaz derecede görkemli kılıyordu.


Her birinden Kırk Yedi kristal.


“Üç tane daha,” dedi yüksek sesle.


“Üç tane daha,” dedi Son Kapı’nın Demir Mezmuru. “Bu, onları verecek.”


Mezmur, sağında Dört adım ötede duruyordu; ondan daha uzun ve bir buçuk kat daha genişti; Yüzünün olması gereken yerde pürüzsüz bir levha bulunan koyu demirden bir figürdü. Başının tepesinden topuklarına kadar kıvrılan kesintisiz bir Anlatı çizgisi üzerine kazınmıştı ve sırtında katlanmış halde iki dar demir kapı asılıydı. Ağzı yoktu. Ses, bir anda tüm vücudundan yayıldı.


“Zaten öyle olacaktı,“ diye ekledi Mezmur ve kaplan sola sıçradı!


Üç bacağıyla tek bir sıçrayışta mesafeyi aştı; o büyüklükteki bir canlının hareket edebileceğinden çok daha hızlıydı ve vücudundaki her çizgi bir anda parladı. Çoban çoktan çoban sopasını indiriyordu.


Çoban sopası... Birçok çobanın, diğer işlerin yanı sıra koyunları yönlendirmek için kullandığı uzun ve sağlam bir sopaydı.


Onun sopası çok daha fazlasını yapabilirdi.


Sopanın ucundaki ince Beyaz alev, canavara doğru eğildi ve o, “Muazzam Olanlar Lejyonları’na“ kullandığı aynı sıcak sesle ona seslendi. “Kıpırdama.”


HUUM!


Bir nefeslik süre boyunca, çoban sopasının altında her şey sessizliğe büründü! Kaplan, sıçrayışının zirvesinde asılı kaldı. Çizgileri soldu. Başının üstündeki Siyah cam yapraklar çınlamayı kesti ve gövdelerin içindeki küçük ışıklar dönmeyi bıraktı. Bu yerin dışında, bir zamanlar Excedere’si onları oyarken, bütün bir Meridyen’in tanelerini saatlerce sessiz tutmuştu. Burada ise elinde sadece bir nefes vardı; Gerçi Dört gün, ona bir nefes için bile şükretmeyi öğretmişti.


Psalm şarkı söyledi. Tek bir alçak notaydı. Sırtındaki iki kapı açıldı ve tam da kaplanın iniş yapacağı noktada havada siyah demirden bir kapı belirdi. Psalm için, o kapı sıçrayış başlamadan önce bile orada bekliyordu. Nefes bitti. Canavar tüm ağırlığıyla kapının içine çöktü.


BOOM!


Demir çığlık attı. Kapı tepeden tırnağa çatladı ama dayanabildi; Kaplan, enkazın içinde kıvrandı ve uzun bir Mâvi ışık şeridi yana doğru süpürüldü. Psalm’ın sağ kolu dirsekten koptu ve yosunların üzerinde çınladı. İkinci bir ışık şeridi Çoban’ın uyluğunu yaraladı ve bacağı altından büküldü.


Tek dizinin üzerine çöktü ve çoban sopasını havada tuttu. Paltosunun eteğinden kıvılcımlar düşüyordu. Dışarıda bunlar kayan yıldızlardı; Her biri, ona karşı gelen bir şeyin ölümünü simgeliyordu.


Burada ise küçük Beyaz közlerdi ve elinde kalan her birini kaplanın gözlerine savurdu. Kaplan kükredi ve başını çevirdi; O’nun için bu kadarı yeterliydi. Çoban sopasını kaplanın boğazına doladı.


“Yat,” dedi nazik ve sakin bir sesle. Ve kaplan yattı. Kocaman beyaz bedeni yosunların üzerine uzandı ve elinin altında sessizce yattı; bir nefes daha nefes alacak bir kuzu gibi. Mezmur, notasını ikinci kez, daha alçak bir tonda söyledi ve çatlak kapı, kaplanın boynuna doğru kapanarak sallandı.


GÜM!


Sonra geriye sadece ikisinin nefes alıp verme sesleri kaldı. Çoban bir süre dizinin üzerinde kaldı. Yanı yaralıydı, bacağı hiçbir şeyi taşıyamıyordu ve kaybettiği ışık, etrafında küçük, parlak bir havuz oluşturmuştu. Psalm, dirseğinin kütleği donuk kırmızı bir ışık yayarken kendi kolunun üzerinde duruyordu.


Onlar iyileşecekti. Onların ağırlığı ve Hikâyesi’ne sahip bedenler her zaman iyileşirdi, gerçi burada bu biraz daha uzun sürmüştü.


“O zorluydu,” dedi.


“Var olan her şey zordur, eski dostum,” dedi Mezmur.


Kaplanın gidişini izledi. Her zaman aynı şekilde olurdu ve bunu şimdiye kadar kırk defadan fazla görmüştü. Çizgilerindeki Mâvi ışık gevşedi ve birbirine karıştı; Canavarın taşıdığı tüm parlaklık ondan süzülüp, beyaz kürkünden ve yosunlardan geçerek kara toprağa gömüldü.


Dağa geri döndü, orası ona öyle diyordu. Ondan sonra nereye gittiğini ise hiç görememişti. Belki de kimse göremezdi.


Buradaki her şey eninde sonunda geri dönerdi. O ise buna katılmaya niyetli değildi.


Toprak kıpırdadı. Kaplanın ışığının kaybolduğu yerden, küçük ve rengarenk, her biri bir parmak eklemi kadar büyüklükte kristaller yerden yükseldi. Üç tanesi Mezmur’a doğru süzüldü. Üç tanesi ona doğru süzüldü. Elini uzattı ve kristallerin avucuna yerleşmesine izin verdi; Parmaklarını kapatmayı bitirmeden sayısını biliyordu.


Elli! Ve Mezmur’un da elli kristali vardı.


“Elli,” dedi Mezmur. O da sayıyordu.


İlk kristaldan beri o Sayı’nın ne anlama geldiğini biliyordu. Bunlardan Elli tanesi, büyümüş ve hiç oyulmamış, üzerinde hiçbir yara ve borç bulunmayan bir Arındırılmış Büyük Varoluş Essara’sına dönüşecekti. Bu, hiçbir perdenin ondan asla koparamayacağı bir Essara olacaktı, çünkü o gerçekten ona ait olacaktı.


Çoğu Miras’ın var olduğundan daha uzun bir süredir karanlığın içinden Büyük Essaralar’ı oyuyordu ve çoğu Yaşam Formu’nun görebileceğinden çok daha fazlasını elinde tutmuştu. Her biri o kapının gerisinde kalmıştı. Ama bu, kapının doğru tarafında doğacaktı.


Demek anahtar buydu! Asırlardır bundan şüphelenmişti ve şimdi onu elinde tutuyordu. Sancağı, Lejyonları, Varoluş taneleri üzerine süren uzun ve soğuk savaş; hepsi dış odaydı. Asıl tırmanış buradaydı ve kendi iki eliyle tırmananlara karşılığını veriyordu.


Uzaklarda, tepede, bir şey ağaçların tepesinden geçti. Şeklini hiç görmedi. Ormanın bir ucundan diğer ucuna kadar altın ışığın sönükleştiğini gördü, ağaç gövdelerinin eğildiğini hissetti ve karanlıkta bulunan her küçük canlı bir anda sessizliğe büründü. Diz çökmüş, kanıyor olsa bile, neye baktığını tam olarak biliyordu.


Tahtında bıraktığı beden, sahip olduğu her Büyük Essara’nın ağırlığıyla yüklüydü; Muhtemelen o gölgenin altında heyecanlanıp coşardı.


Ona doğru gülümsedi; Lejyonunun onu sevmesinin nedeni olan o sıcak ve sabırlı gülümsemeyle. İşte bu yerin tepesinde bekleyen şey buydu. O, oraya yükselecekti. Orada yüzen Olanlar arasında yer alacaktı! Ve bir gün, o sancağın rütbe tablosunda yeri olmayan bir Varoluş olarak perdenin arkasından geri çıkacaktı.


Lejyonlarını öldüren ve Anlatısı’na karşı gelerek konumunu neredeyse tehlikeye atan baş belası bir adamı kısaca düşündü.


Bir çiftçi. O sancaktan kendi adını silen ve bunun bir anlamı olduğuna inanan biri. Bırakın toprağını kazsın. Zamanı geldiğinde, Çoban onu eve dönüş yolunda halledecekti.


Lejyonlarını ortadan kaldıran bir çiftçi, bu yerde iktidara kavuşup onu buranın dışındaki zaten görkemli imajına eklediğinde ne olacaktı? Zamanı geldiğinde, bu zararlılar ortadan kaldırılacaktı.


Avucunda Elli kristal çok yavaşça dönmeye başlamıştı. Dört gün. Dört gün içinde, yıllarca süren oyma çalışmalarının ona asla veremediği şeyi toplamıştı.


Burada, Anlatılar’ı kanatlanmıştı; Eşi görülmemiş bir hızla uçacaklardı!