Bölüm 6000

Noah, son hamlenin ne olabileceğini hâlâ tartarken, göğsünde bir şey kıpırdadı.


Bu his, Tohum’dan daha yukarıdan geliyordu; Dokuz kırık parçaya bir isim verdiği günden beri bağlanmış olan o İpliğ’in bulunduğu yerden. İplik gerildi. Ardından, parlak Mâvi-Altın rengi bir ışık akışı ondan fışkırdı, paltosunu delip geçti ve iki küçük çıplak ayağın üzerindeki yosunlara kondu.


Elpis!


Bir nefeslik süre boyunca zihni adeta uğuldadı. Onu, Varoluş’un n öbür ucundaki bir çiftliğin verandasının basamağında bırakmıştı ve onu oraya kasten bırakmıştı. Yine de kız, Âltın Tozun hâlâ etrafında asılı kaldığı, küçük, Mâvi-Altın rengi ve yere bakan haliyle, Merkez Dağ’ın Kök Ormanı’nda duruyordu.


Her şey yavaşladı ve bu seferlik o bunu istememişti. Nabız kendiliğinden açıldı ve o, içinden kızı gördü. Burada karşılaştığı her Varoluş bir dalga yayıyordu. Domuzunkisi Yüz metre ilerlemiş, balinanınki ise Okyanuslar’ın derinliklerine inmişti.


Elpis ise hiçbir dalga yaymıyordu. Bunun yerine Okaynuslar ona doğru eğiliyordu; Ormanın altındaki her ışık Katman’ı, tek bir küçük kıza doğru, yavaşça ve bir anda eğiliyordu.


O, bu yer için ne ifade ediyordu? Düşüncesini tamamlayacak vakti yoktu, çünkü kızın nereye baktığını ve ne yapmaya niyetlendiğini gördü.


“Elpis!” O, geri kalanını söyleyemeden kız toprağın içine battı. Toprağı bozmadan aşağıya doğru inişini izledi; Küçük, parlak bir şekil ilk Okyanus’a doğru düşüyordu ve Okyanus onu karşılamak için yükseldi. Kız, iki yumruğuyla Okyanus’un yüzeyini kavradı. İplik aracılığıyla kızın Otoritesi’nin azalmaya başladığını hissetti, sonra onun daha sıkı tutunduğunu hissetti ve yosunların arasından küçük, şiddetli bir çığlık yükseldi.


Sonra kız, çıplak elleriyle Okyanus’u yırttı!


Noah, geldiği andan itibaren o Okyanus’a bir şeyler vermişti ve verdiği her şey, soluk bir renk düğümü oluşturmuştu. Kız, dirseğine kadar elini uzattı ve bir kristalle çıktı. Sonra bir tane daha, ardından bir avuç dolusu. Onları birbiri ardına yukarı fırlattı; O ise orada durmuş, kendisinin yapamadığı şeyi onun yapmasını izlemekten başka bir şey yapamıyordu.


İlk kristal, ayaklarının dibindeki yosunların arasından fışkırdı, ardından hepsi birden ortaya çıktı. Etrafında küçük, parlak fıskiyeler halinde yükseldiler; Düzineler’ce, rengarenk ve yumuşak bir şekilde parıldayan kristaller, göğsünün hizasına geldiklerinde hızlarını kesip, orada dönerek asılı kaldılar. Ve o yer konuştu.


|Varoluş’un Doğuştan Gelen Arac’ı, ????, sana bağlanmıştır.|


|Merkez Dağ’daki diğer Yaşam Formlar’ının Çok Ötesi’nde bir Otorite’ye sahiptir.|


|Bağlanmış bir Araç, senin kendi gücün olarak değerlendirilir. Yaptıkları, başka bir Essara Yaşam Formu’nun yardımı olarak sayılmaz.|


|Aracın tarafından ilk Okyanus’tan çekilen Xerion sana aittir. Bu bir Dönüş değildir ve hiçbir Dönüş Koşuluna sayılmayacaktır.|


|Aracın Otorite’si: Tükendi. Dinlenmekle yenilenecektir.|


|Küçük Xerion Kristaller’i: 50’den 42’si.|


...!


Doğuştan gelen Araç. O iki kelimenin ilk Harfler’ine uzun bir süre baktı, sonra da daha sonra incelemek üzere onları dikkatlice bir kenara koydu.


Buradaki diğer Yaşam Formlar’ını çok Aşan bir Otorite. Bunu az önce kendi gözleriyle görmüştü. Ve burası, adının olması gereken yere dört soru işareti koymuştu; Bu yüzden muhtemelen onu, göğsündeki tohumdan daha iyi ölçemiyordu.


Ama onu kendi Güc’ü olarak saymıştı! O yer, eşlik edenlere vergi uyguluyordu ve az önce onun hiç de eşlik eden biri olmadığına hükmetmişti. O yerin sayımında önemli olan tek anlamda kız ona aitti ve onun için yaptığı hiçbir şey asla eksiltilmeyecekti.


Kırk İki. Büyük Essara’ya Sekiz eksik.


Sanki umurunda değilmişçesine onları havada asılı bırakıp tek dizinin üzerine çöktü. Elpis topraktan çıkmış, bacaklarını önüne doğru uzatmış halde yosunların üzerinde oturuyordu; Nehirler’i boyunca uzanan parlaklık ise soluk ve sönükleşmişti. Azarlanmayı bekleyen birinin yüzüyle ona baktı.


Onu kucağına aldı. Neredeyse hiç ağırlığı yoktu.


“Bunu neden yaptın?” diye sordu sessizce.


“Her zaman sen önden gidersin,” dedi Elpis. Gözleri çoktan kapanmaya başlamıştı. “Benim için. Herkes için. Bir kez olsun senin için ilk ben gitmek istedim.”


Kocaman bir esneme yaptı. “Ve güçlü bir çapa kazmak içindir. O yüzden kazdım.”


Bir an sessiz kaldı. “Başım... Belada mı?”


O cevap veremeden uykuya dalmıştı.


“Hayır,” dedi yine de.


Noah bir süre ona baktı. Sonra yosunların üzerine oturdu, bacak bacak üstüne attı, kızın başını koluna dayayarak kucağına yerleştirdi ve derin bir nefes verdi. Onu güvende tutmak için geride bırakmıştı, ama kız bunun kendi seçimi olduğuna karar vermişti.



Kristaller hâlâ etrafında dönüyordu. Onlara baktı ve gelmelerine izin verdi.


Hepsi birden geldiler! Kırk iki adet rengarenk ışık noktası her yönden ona doğru yaklaştı ve göğsüne, kollarına ve yüzüne nüfuz etti; etrafındaki orman aydınlandı. Işık derisinden dışarı fışkırdı, ta ki kendi ellerinin kemiklerini görebilene kadar. Bu, şimdiye kadar eline aldığı en saf şeydi; içinde kendisinden başka hiçbir şey barındırmayan Varoluş’un Öz’üydü ve o kadar boldu ki, altındaki yosun parlamaya başladı.


|42 Küçük Xerion Kristali: Tek seferde Emildi.|


|Tutulan Arınmış Varoluş Öz’ü: Atamanızın ölçüsünün çok Ötesi’nde.|


|Doğuştan gelen Anlatı’n büyümeye teşvik ediliyor.|


O, onun bir parçası olmak istiyordu. Her parçası, sahip olduğu en eski Anlatı’ya doğru bastırıyordu, içine dökülüp, onu şişirmeye hazırdı. İradesi’nin her iki eliyle onu geri tuttu ve tavanın aslında ne istediğini düşündü.


Varoluş’undan gelen yakıt. Okyanus’tan ya da kristalden söz etmemişti. O, onun varlığından gelen yakıtı istiyordu ve onun Varoluş’u, asla saklanabilecek bir şey olmamıştı!

Tüm bu seli aşağıya yönlendirdi ve ona verdi.

Hepsi gitti. Var olan en saf özden oluşan kırk İki Okyanus ve Oc Kristal’, onun içinden geçerek MERKEZ Dağ’ın toprağına, yosunların, toprağın ve Elpis’in filmi yırttığı yerin içinden akıp gitti ve ilk Okyanus’a geri döndü. Hiçbir şey saklamadı!


Işık derisinden ayrıldı, orman karardı ve uzun bir nefes boyunca, kucağında uyuyan bir çocuk bulunan bir adamın üzerinde asılı duran Âltın tozu dışında hiçbir şey kalmadı.


Bu... Huzurluydu.


Sonra Varoluş karşılık verdi.


|Verildi: Alınan her şey.|


|Varoluş bunu kabul etti.|


BOOM!


İlk Okyanus’tan  çok renkli bir ışık sütunu yükseldi. Krater kadar geniş olan bu sütun, altındaki topraktan yukarı doğru çıktı; Okyanuslar’ın barındırdığı her rengi taşıyordu ve onun içine girdi, oradan da devam ederek ağaç tepelerinin üstünden yukarı, yukarıdaki karanlığa doğru yükseldi. Her gövdede bulunan her takımyıldızı parıldıyordu. Âltın tozu yukarı doğru uçtu. Elpis tüm bunlar olurken uyuyordu ve minik kollarındaki nehirler yavaşça parıldamaya başladı.


Tüm Varoluş’u Büyük bir Hâl aldı. Bunu tarif edecek başka bir kelime yoktu. Varoluş’unun her parçası içten aydınlanmıştı; Ağacın her Dal’ı, her Duvar, Her Hayal ve Sınırlar’ına baskı yapan o doluluk nihayet gidecek bir yer bulmuştu.


|Yakıt alındı.|


|BU Hayal Gören İnsan Köken’i Tavan Sınır’ını Aştı.|


|Evrim mümkün. Varoluş’un tarafından şekillendirilen Yollar: 6.|


...!


Altı! Geçen sefer Üç tane vardı!


|Yol 1: Sınırsız Hayal Gören Köken.|


|Şekillendiren: Kardan Hayal ettiğin çiftlik. Karanlıktan geri Hayal ettiğin kız. Sabitlediğin omurga.|


|Hayaller’in artık bir Dal olmaktan çıkıp, Ağaç haline geliyor. Ulaşabileceğin her şey, Hayal’inde gördüğün şeydir.|


Bir nefes boyunca bunu gördü. Her ufkun ötesinde bir tarla uzanıyordu ve içindeki her şey, her sap, her yıldız ve her nehir, onun Hayal’inde gördüğü ve gerçek olmayı kabul etmiş şeylerdi. Duvarlar Hayal’de görülür ve ayakta kalırdı. Düşmanlar Hayal’de küçültülürdü. Bu, onun şimdiye kadar var olduğu her şeyin bir bütün haline getirilmiş haliydi.


|Yol 2: Sonsuz İnsan Köken’i.|


|Şekillendiren: Senin Sonsuzluğ’un. BU Infiniverse’ye verdiğin yoğunluk. Her Duvar, yıkıldığından Daha Hızlı yeniden inşa ediliyor.|


|Sonsuzluğ’un, seni besleyen şey olmaktan çıkar ve senin ne olduğun haline gelir. İçinde hiçbir şey Tükenemez, Ömrü’nü Tamamlayamaz ya da Sayılamaz.|


Bu yol ona, hiçbir şeyin Yok Edemeyeceğ’i, İnsan boyunda bir adam gösterdi. Krallar ona bütün Hikâyeler’i döktüler ve bunların yok oluşunu izlediler. Balinanın dalgası onun içine girdi ve diğer taraftan asla çıkmadı. Zamanla, sadece orada bulunarak, her şeyi kazanacaktı.


|Yol 3: Varoluş’u Kanatan Kabus Köken’i.|


|Şekillendiren: Kanayan Kabus. DOOM. Senin sahanda parçalanan ordu.|


|Kabuslar’ın ana gövdeyi oluşturur. Sana zarar veren her şey Tohumlanır ve Tohumlanan her şey zaten senindir.|


Üçüncü’sü daha karanlıktı. Aynı paltosuyla orada duruyordu ve etrafındaki Bin Metrelik alanda orman sessizdi; Çünkü ormandaki her şey onun ne olduğunu hissedebiliyordu. Ona vurmuş olan her şeyin yaralarında, ortası Âltın rengi siyah çiçekler açmıştı. Muhtemelen Altı Yol’un en hızlısı ve en soğuk olanıydı; O da bu Yol’a beklediğinden daha uzun süre baktı.


|Yol 4: Geri Dönenler’in Boş Köken’i.|


|Şekillendiren: Geri Dönüş. Diktiğin her Beden. Eve gönderdiğin her Öykü. Arkanda uzanan Gri tarlalar.|


|Ne alınmış olursa olsun, nereye vermiş olursan ol, hepsi senin aracılığınla geri döner.|


Şimdiye kadar yarattığı her Bu En Uzun Gece bölgesi, Varoluş’un dört bir yanında bir anda parladı ve onlardan oyulmuş her şey, ellerinden geçerek,  eve akmaya başladı. Toprağa gömülen Ölüler sıralar Hâl’inde ayağa kalktı. Bu yolun altında, Krallar onun yaşadığı her sabah biraz daha fakir uyanacaktı!


|Yol 5: Sancaksız Köken.|


|Şekillendiren: Kralların sancaklarından koparılan adın. Hiçbir Sancağa Diz Çökmeyen Tarla. Kimsenin senin adına yapmadığı her seçim.|


|Hiçbir Anlatı seni Derecelendiremez, Bağlayamaz ya da Okuyamaz. Başkaları üzerine Yazılanlar’ı, sen Silebilirsin.|


Krallar’ın sancağının, uzun isim listesiyle karanlıkta asılı durduğunu gördü; Kendi elinin liste üzerinde aşağı doğru hareket ettiğini ve parmağı her isimden geçtiğinde, o ismin sönüp, gittiğini gördü.


Beş yol vardı ve her biri muhteşemdi. Sonra altıncı yol açıldı.


|Yol 6: Varoluş’un Sonsuz Hayalperest Çiftçi’si.|


|Şekillendiren: Hepsi. Hayaller’in. Sonsuzluğ’un. Her Seçim, her Tohum, her Hasat, her Armağan.|


|Varoluş’un kendisi senin Tarlana dönüşür. Senin Sonsuzluğ’un onun toprağıdır ve asla Tükenmez. Hayaller’in onun Tohum’udur. Ne ekersen o büyür: Bir mahsul, bir Öykü, bir Yaşam Formu, bir Varoluş.|


|Buna benzer bir Yaşam Formu hakkında hiçbir kayıt bulunmamaktadır.|


...!


Hasır şapkalı bir adamın uzun bir spil sırasını yürüdüğünü gördü; O sıra, bir Varoluş’un Sını’rıydı.


Arkasındaki sıralarda, Genç ve Yeşil Varoluşlar dizilmişti; Her biri, toprağa bastırılmış tek bir Hayal’den yetişmişti; O toprak ise kendisiydi. O ekti, Varoluşlae filizlendi. Hasat etti, hasat Yeniden Varoluş’a döndü ve Sonsuz’a dek iki katına çıkarak ona geri döndü. Sıraların üzerinde, balina büyüklüğünde Varoluşlar süzülüyordu ve her biri çiftçinin şapkasından uzak duruyordu.


Nefesi kesilmişti!


Nefesi hem Hayaller’ini hem de Sonsuzluğ’unu barındırıyordu; ayrıca diğer beşinin hiçbirinin adını koyamadığı tek şeyi de barındırıyordu. Çiftçilik. Toprağa bir şey ekip, ayağa kalkana kadar ona bakmak gibi basit bir iş. Ve o çoktan başlamıştı bile, uzakta, ondan kendi Dağ’ı olmasını isteyen bir Varoluş’un merkezinde.


Noah, kucağında uyuyan Elpis ile birlikte ışığın içinde hareketsizce oturdu ve Altı Varoluş’a da baktı. Geçen sefer Üç tane vardı ve o seçim yapmayı Reddetmişti. İnsan. Hayalperest. Hükümdar. Üç’ünü de ve daha fazlasını alacağını haykırmıştı ve almıştı da.


Bu, burada muhtemelen asla işe yaramazdı. Bunu hissedebiliyordu. Bu Altı yol, o Üç yolun hiç olmadığı kadar birbirinden uzaktı ve kendisine verilen itiş, onu bir Yo’lun sonuna kadar götürecek tek bir itiş gibi görünüyordu.


Bir. Peki hangisiydi o?


Noah Altı Yol’a uzun uzun baktı.


Sütunun ışığı hâlâ onu sarmalıyordu. Elpis, küçük elini ceketine sıkıca sarıp kucağında uykuya dalmıştı; kraterin dört bir yanında ise Âltın tozu Varoluş’ta asılı durmuş, bekliyordu.


İlk Beş Yol’un her biri, onun bir parçasını alıp, onu her şeye dönüştürüyordu. Hayal Yol’u onu hayal ettiği gibi yapıyordu. Sonsuzluk Yol’u onu, dayanabileceğinden Daha Uzun Ömür’lü kıldı. Sancaksız yol onu reddettiği şey Hâl’ine getirdi ve Nadas Yol’u ise başkalarının elinden aldığı şey haline getirdi. Her biri doğruydu. Yine de her biri, onu hak eden adamdan daha küçüktü.


Üçüncüyü en son bir kenara bıraktı. Muhtemelen Altı Yol’un en hızlısıydı ve o yolda yürüyebilirdi. Ama korkunun hüküm sürdüğü bir tarlada hiçbir şey yetişmezdi.


Kucağındaki çocuğa baktı. “Güçlü bir çapa kazmak içindir,” demişti kız. O, çapanın gücüyle Varoluş’un tamamını Aşmıştı. Öyleyse bir Çiftçi’nin amacı neydi?


Hayal kurmuştu, dayanmıştı, Reddetmişti ve pek çok şeyi evine göndermişti. Ama tüm bunların altında, her gün toprağa bir şey ekmiş ve o şey ayakta kalana kadar ona bakmıştı. Bu, diğerlerinden daha sık yaptığı seçimdi. Bir Varoluş, muhtemelen kimse sormadığında defalarca seçtiği şeyden başka bir şey değildi.


“Ben bir çiftçiyim,” dedi Noah sessizce. “Altıncı.”


|Seçilen yol: Varoluş’un Sonsuz Hayal Gören Çiftçi’si.|


|Evrim: Başladı.|


...!




Not: Nereden Nereye... Bu Bölüm e kadar okuyan herkese teşekkür ediyorum. Durmayacağız Bu Anlatılar var ya bunlar bile daha hiçbir şey. Normalde hangi Novel i okursanız okuyun Fan Kurgular hariç yükseleceği en son nokta Anlatılar olur ve onun en tepesine çıkıp, kendi. yazarını aşarak, bitirmiş olur Novel’ini. Ama biz? Zaten herkes Yazar gibi bir şey. Bunları da ben önermiştim. Şimdiden gelsin demiştim. İyi ki de dedim. Dürüst olmak gerekirse O kadar çok Terim var ki... Suggeverse den pek te bir farkımız yok. O sadece olayları baya baya abartıyor bir de Kozmoloji’si nasıl desem sadece Kozmoloji bölümünü okusanız bitmez o derece. Ama terim olsun cart olsun curt olsun Infinite Mana da pek çoğunu zaten gördünüz. Yine de kelimenin tam anlamıyla Suggeverse nin güç sistemine girmemiz lazım. En kısa zamanda. Teşekkürler bu kadar bölüm okuduğunuz için. Infinite Mana hakkında ne düşünüyorsunuz? Kozmolojisini geçtim. Görmediğiniz Yetenek, Terim vesayre kaldı mı?